w dwa miesiące dookoła świata

Ile kosztuje wycieczka dookoła świata?

2011-02-28T14:01:00.019+01:00

Miał być kosztorys. I będzie!

Wszystkie kwoty podajemy biorąc pod uwagę koszt za 2 osoby

koszt biletów lotniczych: 22 000 zł
przygotowania (plecaki, szczepionki): 1 500 zł
kieszonkowe: ok. 14 000 zł

W podróży byliśmy łącznie 50 dni. Kieszonkowe wystarczyło nam na: noclegi, wyżywienie, drobne zakupy, transfery lotnisko-miejsce docelowe, komunikację miejską i inne niezaplanowane wydatki (przez małą wpadkę na lotnisku umknęło nam 50$)

Gdyby ktoś z Was wybrał taką samą trasę przejazdu, lub podobną (z miastami o podobnym poziomie) i miał ze sobą ok. 11-12 000 zł/ 2 os powiedziałabym: JEDŹCIE!

My wydaliśmy 14 000 zł, ale mogliśmy zaoszczędzić na:

- noclegach: spaliśmy w różnych miejscach; w hostelach, hotelach, na couchsurfingu, w aucie i u rodziny. Gdybyśmy znaleźli więcej noclegów na couchsurfingu,
wybierali tylko hostele, a nie hotele i to w dodatku nie 2-osobowe pokoje, ale sale wieloosobowe, zaoszczędzilibyśmy z pewnością trochę pieniędzy

-wyżywieniu: o ile przymknęliśmy oko na tani hostel, w którym chodziły jaszczurki, o tyle nie żałowaliśmy pieniędzy na jedzenie. Nie napiszę, że
jedliśmy frykasy, czy bóg wie co, ale mając przed sobą dylemat: jemy dobry obiad, czy stołujemy się w mc donaldsie i za zaoszczędzone pieniądze idziemy do muzeum,
zawsze wygrywała pierwsza opcja

*właściwie przez całą podróż żywiliśmy się tylko i wyłącznie 'na mieście;, obiad zrobiliśmy sobie sami może z 3 razy, a jeśli chodzi o śniadania i kolacje
w 70% też jedliśmy poza domem. Wyjątek stanowi nasz postój w Japonii, gdzie mając już naprawdę ograniczone fundusze zmuszeni bylismy jesc najtansze cheesburgery w mc
donaldsie (jeden kosztował 100 jenów, dla porównania najprostszy obiad zlozony z ryzu i mięsa kosztował 1000 jenów) i choc do dzis rzygamy na widok Mc donaldsa warto było się poświęcić!

-zakupach: kupiliśmy sobie nowy obiektyw do aparatu za 600 zł (ale każdy kto był w nowojorskim B&H wie, że stamtąd nie wychodzi się z pustymi rękoma)

- jeśli chodzi o komunikację miejską, nie straciliśmy na nią zbyt dużo pieniędzy - zazwyczaj poruszaliśmy się pieszo, albo metrem

*btw. przed zamawianiem biletów lotniczych zapiszcie się do programu Miles&More, uzbierane mile pozwolą wam np. podwyższyć klasę lotu, lub
wypożyczyć sobie auto.

Na tę chwilę nie przychodzi mi nic innego do głowy, jeśli chodzi o koszta, więc jeśli o czymś nie napisałam, pytajcie!

Magda

WYWIAD

2010-12-03T22:29:00.004+01:00

Na portalu Podróże i Herbata możecie przeczytać wywiad z nami.

Jak wyglądał powrót do „rzeczywistości”?
Paweł: Polska przywitała nas chamstwem już na dworcu centralnym w Warszawie. Karygodna obsługa, wredni pracownicy, wylewający frustracje na potencjalnych klientów. Dużo bezdomnych, sporo bezmózgiej chuliganerii. Powrót do rzeczywistości i przestawienie się na nasz czas zabrało nam 2-3 dni.

Magda: Jeśli chodzi o sprawy techniczne, powrót trwał dosyć długo ;) Po 11 godzinach lotu z Tokio czekała nas przesiadka w Wiedniu, później koczowanie na dworcu w Warszawie by w końcu po 27 godzinach dotrzeć do Wrocławia. Powrót do najprzyjemniejszych nie należał. Szarość nad szarościami i wszystko szarość. Poza tym w ciągu całej podróży cały czas przemieszczaliśmy się, więc przez kilka dni nie wiedzieliśmy co ze sobą zrobić...

Paweł:Choć z jednej strony Polska nas przeraziła, z drugiej ją doceniliśmy. Jest takie powiedzenie "cudze chwalicie swego nie znacie" - ja zmieniłbym je na "cudze poznajcie, swoje doceńcie". Gdyby zaadaptować niektóre elementy z innych krajów pewnie u nas żyłoby się lepiej.

Całość do przeczytania tutaj: Wywiad- zwyczajni niezwyczajni

Tokyo po raz ostatni

2010-11-13T14:15:00.001+01:00

Wiemy, że częstotliwość, z jaką dodajemy nowe posty jest zatrważająco słaba i nieregularna, a biorąc pod uwagę fakt, że do Polski wróciliśmy 2 miesiące temu, to już w ogóle wstyd.

Ale to nie jest tak łatwo, jak myślicie. Dopóki mamy w zanadrzu jeszcze coś do napisania i pokazania, wciąż żyjemy tą podróżą, z każdym wpisem wspomnienia powracają… więc myśl, że lada chwila skończymy relacjonować wycieczkę, sprawia, że podświadomie robi nam się smutno, że to już naprawdę koniec i wszystko co piękne dawno się skończyło…

Żeby do tego nie dopuścić, pomimo faktu, iż teoretycznie dzisiejsza notka jest ostatnim wpisem z podróży, z pewnością będziemy nadal aktualizować bloga. W końcu 10 GB zdjęć pozwoli nam wrzucać tu jeszcze fotografie przez najbliższych pięć lat :D

a tak na serio, piszecie w komentarzach, że potrzebujecie porad/wskazówek itp. Z chęcią się z Wami podzielimy naszymi spostrzeżeniami, więc jeśli tylko przyjdzie Wam do głowy jakieś pytanie odnośnie czegokolwiek związanego z podróżami, a w czym moglibyśmy pomóc, piszcie śmiało ;)

Tego dnia, na pierwszy odstrzał poszły Ogrody Cesarskie. Wstęp jest darmowy. Zdecydowanie warto się tam wybrać.

Wiem, że strasznie wyglądam na tym zdjęciu… Na zdjęciach tego nie widać, ale była godzina 9.00 i ponad 30 stopni C- i wierzcie mi, klimat azjatycki jest naprawdę ciężki dla Europejczyka…

Kolejnego dnia, z samego rana postanowiliśmy wybrać się na największy na świecie rybny targ Tsukiji. Świeższych ryb nie znajdziecie chyba nigdzie indziej, jak i ciężko będzie Wam znaleźć tyle rodzajów morskich istot, które mieliśmy okazję tam zobaczyć. Szczerze mówiąc, większość z tych ryb nie widzieliśmy nigdy na oczy, o drugiej połowie nie mieliśmy nawet pojęcia. Co ważne, pomimo olbrzymiej powierzchni, na której znajduje się targ- w powietrzu prawie w ogóle nie czuć specyficznego zapachu. Dobra, ujmę to prościej- najzwyczajniej w świecie nie śmierdzi!

Mówi się, że świat jest mały. W ciągu naszej podróży przekonaliśmy się, że owszem, nie ma miejsca, gdzie człowiek nie mógłby dotrzeć, w dobie samolotów odległość nie stanowi problemu, a ludzie bez względu na miejsce zamieszkania i kolor skóry są naprawdę tacy sami. A jeśli chodzi o ukryty sens tego powiedzenia, jak wytłumaczyć inaczej fakt, że w hotelu w Tokyo, w którym się zatrzymaliśmy, zatrzymała się również Kasia… Nie dość, że Polka, to jeszcze z tego samego miasta, co my. A jakby tego było mało, koleżanka, do której K. przyjechała w odwiedziny znała nas z bloga, do którego link dostała od mojej kuzynki.

Życie jest zwariowane, mówię wam ;)

Z Kasią spędziliśmy w sumie jeden dzień, ona dopiero przyjechała, my już wyjeżdżaliśmy…

Teraz będą zdjęcia, których wcześniej nigdzie nie dodaliśmy, a które chcemy jeszcze pokazać. Toteż chaos będzie proszę państwa:

W Japonii nie ma normalnych toalet, są tylko takie, których panel sterowania przyprawia cię o zawał serca. Nie wiem, czy mnogość różnorakich funkcji wpływa na jakość kupy, ale Japończycy zdecydowanie utrudniają, bądź jak kto woli umilają sobie życie. Otóż można w takiej toalecie umyć sobie tyłek, ustawiając przy tym strumień wody, można włączyć muzykę zagłuszającą wydawane przez siebie odgłosy, można nawet podgrzać deskę klozetową, żeby była ciepła. Szczerze mówiąc, ja skupiałam się na tym, by znaleźć spłuczkę i jakoś głębiej nie wnikałam w postęp technologiczny Japończyków [fot. Ela]

O tym, że Tokio jest najdroższym miastem na świecie, już pisaliśmy. Dlatego też nie powinien dziwić was fakt, że taki oto pokój dwuosobowy płaciliśmy za noc 40 euro… Pan na recepcji, patrząc na nasze bagaże mało nie padł z wrażenia, dukając, że to są very little rooms, a my nie przejmowaliśmy się do czasu, kiedy okazało się, że z plecakami nie mieścimy się w miniaturowej windzie, a potem kiedy spostrzegliśmy, że nasz ekwipunek zajmuje połowę pokoju…. :D Ale cóż, nie od dziś wiadomo jest, że w Tokio nie ma po prostu miejsca i standardem są np. mieszkania 1 pokojowe… dlatego, nie mogłabym tam mieszkać….

Mimo wszystko hotel sobie chwalimy, bo był czysty, z łaźnią i miłą obsługą, więc śmiało, możemy go dalej polecać… [fot. Ela]

Paweł w hotelowym szlafroku i….

kapciach… :D takie też kapcie stały przed każdą łazienką i trzeba było zakładać je, kiedy człowiek chciał z owej łazienki skorzystać…

Z Japonii żegnamy iście azjatyckim stylem. Do usłyszenia za chwilę. Będzie bowiem notka podsumowująca całą podróż.

Tokyo- Kanda, Akihabara, Harajuku, Shibuya

2010-10-27T21:09:00.007+02:00

Kolejne dni w Tokio spędziliśmy na zwiedzaniu takich dzielnic jak Kanda, Akihabara, Harajuku i Shibuya. Po zwiedzeniu Ogrodów Cesarskich stwierdziliśmy, że zobaczymy jeszcze Kandę. Mimo namawiania nas przez niektórych Japończyków by wybrać się tam obojętnie jakim środkiem lokomocji,my uparcie stawialiśmy na swoim by iść "z buta" - i poszliśmy. Nie rozumiemy jak można zwiedzać miasto poruszając się metrem...

Kanda to miejsce dla miłośników książek (Magda się w Kandzie zakochała), gitar i innych instrumentów muzycznych, to wręcz miejsce zesłane przez bogów - przynajmniej dla mnie. Ilość gitar i różnorodnego sprzętu muzycznego była ogromna. Udało mi się także pograć na niektórych modelach, które uznałem za ciekawe, czy nowatorskie. To miejsce "kopało tyłki" w iście rockowy sposób. Sprzęt dla muzyków to jedno. Zaraz obok znajduje się cała ulica poświęcona książkom. Szafy z książkami są niemal wszędzie, aż czuć specyficzny zapach papieru. Magazyny, czasopisma, proza...WSZYSTKO - większość niestety w j. japońskim.

Tylko tu, tylko w Tokio można spotkać takie cuda.

Kanda- jeśli będziecie w Tokio, musicie odwiedzić to miejsce ;)

W tokijskich sklepach muzycznych można znaleźć instrumenty, o których nikt nie słyszał w Europie, ani nawet w Stanach

Udajemy się w stronę Akihabary, dzielnicy z mnóstwem domów towarowych ze sprzętem elektronicznym

Polskie hostessy mogłyby tak wyglądać :)

W dzielnicy Harajuku tak bawią się młodzi ludzie

Harajuku to barwna dzielnica w której w weekendy można spotkać młodzież przebraną w strone inspirowane mangą i anime, sporo tu też gothów. Dzielnica ta jest miejscem do którego zjeżdżają się tokijskie nastolatki. Historia Harajuku sięga lat 70 - to miejsce stało się ulubionym miejscem artystów. Dzięki temu powstało tutaj wiele designerskich drogich sklepów.

W parku Yo-Yogi

Słynne skrzyżowanie obok stacji metra. Jednocześnie ludzie przechodzą w każdym możliwym kierunku. Nie wiem jak to się stało, że nie zostaliśmy stratowani, ale oto dotarliśmy na drugą stronę.

Tokyo, Ueno, Cmentarz Wodnych Dzieci

2010-10-23T16:05:00.002+02:00

Ueno to dzielnica sąsiadująca z naszą Asakusą, dlatego też wybraliśmy się tam na nogach. Ueno ma zdecydowanie inny charakter, niż okolica, w której mieści się nasz hotel. Nie jest tu tak spokojnie, jak u nas, jest zdecydowanie więcej ludzi, sklepów oraz wysokiej zabudowy. Mimo wszystko, to nie jest jeszcze Shibuya, gdzie ludzi jest cała masa.

Zachwyciliśmy się parkiem Ueno. Zdążyliśmy wyczytać, że wygląda pięknie, kiedy kwitną drzewa wiśniowe. Nie wątpimy w to, ale jako że podczas naszego pobytu sezon już dawno się skończył, zachwycaliśmy się tym co jest. A było co podziwiać. Park Ueno skojarzył nam się trochę z Central Parkiem- również znajdowało się w nim zoo, muzeum i miejsca do odpoczynku dla mieszkańców, z których ci ochoczo korzystali. Poza tym co krok można było spotkać grajków, artystów, czy innych performerów.

Park Ueno znany jest z jeszcze jednego powodu. To tutaj mieszka większość bezdomnych. Ich mieszkania-namioty rozpościerają się na sporym metrażu parku, tworząc nieco przygnębiający obraz smutnego obozowiska.

Staw Shinobazu

Stacja metra Ueno umożliwia podróżującym jazdę w dowolny koniec miasta. To tu najczęściej przesiadaliśmy się, chcąc jechać gdzieś dalej.

Wbrew pozorom billboardy nie atakują przechodniów. Ba, będąc tam, nawet nie odczuliśmy, że jest ich aż tak dużo. Dopiero przy oglądaniu zdjęć, da się to zauważyć. Normalnie, naprawdę nie zwraca się na nie uwagi ;)

Cmentarz wodnych dzieci – czyli dzieci, które nigdy się nie urodziły, dzieci z aborcji. Nie wiem, czy wiecie, ale ponoć ponad połowa aborcji dokonywanych na całym świecie odbywa się właśnie w Japonii. Fakt, że aborcja jest tu legalna to jeszcze nic, bywa ona alternatywą dla antykoncepcji…

Smutny jest ten cmentarz, ale z drugiej strony u nas nie czci się na taką skalę pamięci nienarodzonych dzieci. Aby wyzbyć się trochę nostalgii, wystarczy uświadomić sobie, że żyjemy w całkowicie innej kulturze, większość Polaków wyznaje jedną religię (niestety). Japończycy w dużej większości wyznają sintozim lub buddyzm, idąc tym tropem śmierć mędrca, czyli osoby doświadczonej życiem jest dla nich znacznie większą stratą, niż śmierć dziecka, które nigdy nie żyło…

We love Japan!

2010-10-17T22:21:00.002+02:00

Z Singapuru przenosimy się do Japonii. I tu dopiero zaczyna się zabawa. Tak, czytaliśmy wcześniej, że prawie nikt nie mówi tu po angielsku, ale nie sądziliśmy, że z tym porozumiewaniem się jest aż tak źle !

Schody zaczynają się już na lotnisku. Jak tu wyjechać metrem do miasta, kiedy wszystkie napisy tylko po japońsku. Aaaaaaaa… W portfelach dzierżymy jakieś bajońskie sumy, w kantorze na lotnisku wymieniliśmy wszystkie pieniądze, które nam zostały, a że przelicznik jest tam jakiś dziwny i 100 jenów= 3,60 zł mieliśmy nagle jakieś kilkanaście tysięcy jenów w kieszeni. Jakimś cudem dogadujemy się w okienku, gdzie sprzedają bilety, dostajemy mapę metra, która wygląda o zgrozo tak:

i jedziemy. Czujemy się mega zmęczeni i mega zagubieni. W końcu wysiadamy i kierujemy się w stronę hotelu, który z czystym sumieniem możemy polecić. Nie jest łatwo, bo w Japonii ulice nie są oznakowane i po prostu, trzeba mieć dobrą orientację. Żeby nie było zbyt pięknie, w recepcji oczywiście też nie mówią po angielsku. A jak. Nie pytajcie, jak się tam porozumiewaliśmy. Chyba w większości na migi.

Nasz hotel znajduje się w najstarszej dzielnicy Tokio- ASAKUSA. Pierwszy dzień postanawiamy spędzić zwiedzając właśnie nasze sąsiedztwo.

Imado Shrine – świątynia boga długowieczności

Później kierujemy się do uroczego, acz niewielkich rozmiarów Sumida Park

Uwielbiam tę dziewczynkę ze zdjęcia

Targowisko przed Senso Temple. Genialne, jeśli chcecie nabyć typowe japońskie pamiątki.

Wcinam placek ryżowy

Senso Temple, największy kompleks świątyń w Tokio

Obmywamy się z grzechów

Pomnik jakiegoś szoguna :D

To zdjęcie też jest dobre

I mniej więcej tak minął nam upalny dzień pierwszy, rozpoczęty śniadaniem w Mc Donaldzie. Smak najtańszego hamburgera miał nam już towarzyszyć niemal do końca podróży. To nie mit, że Tokio jest drogie. Wg raportu organizacji ECA International, Tokio jest najdroższym miastem na świecie i wierzcie mi, da się to odczuć ;)

Asakusa to cudowna dzielnica. Jest spokojna, zadbana (jak i zresztą całe miasto). Codziennie wracaliśmy dosyć późno i było naprawdę bezpiecznie. Nie jest to typowa dzielnica handlowa, nie ma tu zbyt wielu sklepów, za to jest mnóstwo świątyń i łaźni.

Singapore

2010-10-07T20:54:00.003+02:00

Z Kuala Lumpur ponownie wróciliśmy do Singapuru. Och, jaki Singapur jest piękny w porównaniu do Malezji. Uwielbiam to państwo/miasto. Czułam się tu baaardzo bezpiecznie, wszędzie jest czyściutko, ludzie bardzo mili. No i ten wszechogarniający luksus. Ponoć bezrobocie wynosi tu 3%, może dlatego nie zdarzyło nam się zobaczyć ani jednego bezdomnego i tak zwanych żuli… Poza tym, to, co określane jest tutaj standardem, Polska z pewnością jeszcze długo nie zobaczy. A szkoda.

Wszystkie powyższe zdjęcia pochodzą z mojej najulubieńszej dzielnicy – Kampong Glam. Jest zdecydowanie inna od reszty miasta.

Przenosimy się na Orchard Road. To mega luksusowa dzielnica z niezliczoną ilością sklepów i domów handlowych. Wierzcie mi, że wszystkie inne kontynenty chowają się w porównaniu do szaleństwa handlowego Azji.

Minmin, chyba jedna z najciekawszych osób, jakie spotkaliśmy podczas całej podróży. To piękne uczucie tak dobrze się rozumieć, wspaniale czuć się w swoim towarzystwie. W takich przypadkach język nie jest żadną barierą, śmiech jest chyba uniwersalny i znany na każdym kontynencie? Achh długo będę jeszcze wspominać nasze zbyt długie rozmowy do godzin wieczornych, kiedy to biedna Minmin musiała potem wstać rano do szkoły a my wylegiwaliśmy się w jej boskim apartamencie. Warto jest podróżować, chociażby po to, by poznawać tak cudownych ludzi…

Jak przystało na prawdziwych couchsurferów, zdjęcie na kanapie ;)

‘Podwórko’ Minmin. Boże, jak ja bym chciała mieć taki widok z klatki schodowej… Dodam jeszcze, że w żadnym hotelu, w którym spaliśmy nie było tak luksusowo jak tam. Zbieram na bilet i piszę się do Minmin na kolejne wakacje, jedzie ktoś ? :>

To już lotnisko. No tak, odjeżdżamy ;( Paweł i nasze bagaże. Z perspektywy czasu doceniam swój ciężki bagaż. Teraz torebkę, laptopa, zakupy i parasolkę niosę z lekkością.

Lotnisko w Singapurze [ Changi Airport] to jedno z najbardziej luksusowych lotnisk na świecie. Mają tam chyba wszystko- myślę, że łatwiej byłoby wymienić czego tam nie ma. Żałowaliśmy, że tam nie nocowaliśmy- byłby czas, żeby wszystko zobaczyć.

Do zobaczenia w Japonii!

Malezja, KL

2010-10-01T23:45:00.002+02:00

Kuala Lumpur jest jednym z tych miejsc, do których nie chcielibyśmy wrócić, ot. po prostu- miasto nie przypadło nam do gustu. Nie znaczy to jednak, że przekreślamy całą Malezję, z pewnością malezyjskie wyspy, czy Cameron Highlands są miejscami, które warto zobaczyć, ale to innym razem..

Dziś ostatni post z KL.

W Malezji zasady ruchu nie istnieją. Prym wiodą tutaj motocykliści, pieszy nie ma tu żadnych praw, a każde przejście przez ulicę jest niemalże walką o byt.

Przysmaki przysmakami, ale warunki, w jakich przetrzymywana jest tam żywność oraz brak przestrzegania zasad higieny nie zachęcały do degustacji.

To jedno z najlepszych dań, jakie do tej pory mieliśmy okazję jeść. Jagnięcina z czosnkiem i chili + ryż z warzywami. Przepyszne i do tego tanie, ok. 15 zł. Trzeba przyznać, że Malezja ma wspaniałą kuchnię.

Paweł je pałeczkami, ja jestem mniej cierpliwa i posiłkuję się łyżką, gdyż widelców brak.

Petronas Towers, najwyższy budynek w mieście.

Obok Petronas Towers znajdował się uroczy park, chyba jedno z najfajniejszych miejsc w KL.

Nasz hotel. Może te kamienie robiły nawet wrażenie,ale jak na noc włączali sztuczny wodospad robiło się mniej miło. 4 dni spędziliśmy w pokoju bez okna, z obsługą, która dukała po angielsku, ze śniadaniami, na których prawie nic nie jadłam i przy ulicy, gdzie biegały szczury. Ale i tak było fajnie.

W telewizji leciały dosłownie chore filmy.

Po 4 dniach nadszedł czas, by pożegnać się z Kuala Lumpur. Oczywiście procedura dworcowa nadal nas przeraża. Znaleźć autobus, na który właśnie kupiłeś bilet jest zadaniem, które przerasta nawet prawdziwego podróżnika. Na placu stoi jakieś 60 autobusów, nie ma peronów, po prostu stoją sobie, jak im się podoba. A ty, na swoim bilecie masz napisane numery tablicy rejestracyjnej. I idź sobie człowieku i szukaj w tym gąszczu śmierdzących maszyn i znajdź nawet ten swój autobus i czekaj 3 godziny, aż kierowca łaskawie zapełni każde siedzenie, by ekonomiczniej było jechać. I jedź, jedź dalej, do bardziej cywilizowanego świata.

Ufff… żegnaj Malezjo, trochę nas wymęczyłaś.

Malezja, Batu Caves

2010-09-29T20:18:00.001+02:00

13 km od KL [tak miejscowi mówią na Kuala Lumpur ‘kej el’, niby takie azjatyckie ‘el ej’ [LA] znajdują się jaskinie Batu Caves. Ponieważ my w Malezji [i tylko tam] byliśmy burżułajami, toteż pojechaliśmy taksówką – koszt: 20 ringittów. Oczywiście taksówkarze niemiłosiernie zdzierają pieniądze na turystach, ale nawet biorąc pod uwagę te oszustwa- i tak jest tanio. Batu Caves to taka malezyjska Częstochowa, tyle, że modlą się tu hindusi. Mieszkańcy przychodzą do jaskiń na pielgrzymki oraz corocznie obchodzą w tym miejscu święto Thaipusam , szkoda, że się na nie nie załapaliśmy.

Piękny widok, mówię wam…

Najwyższy na świecie posąg boga Murugana (42 m)

Przed nami 272 schody

i stado dzikich małp, aaaaaaaaaa

(dobra, tu widać tylko jedną, ale zapewniam, że biegało ich naprawdę sporo)

Było tak potwornie gorąco, że widok psów leżących pod mostami, lub pod czymś, co dawało chociaż kawałek cienia był obrazkiem dosyć częstym….

Malezja, Kuala Lumpur

2010-09-26T20:43:00.001+02:00

A teraz nastąpi krótka lekcja ‘w jaki sposób z Singapuru dostać się do Malezji’. Otóż proszę Państwa, do Johor Bahru (Malezja), miejscowości graniczącej z Singapurem dojechać możemy albo autosanem, który to odjeżdża m.in. z okolic Little India lub metrem, wysiadając na stacji Woodlands. My, nie wiedząc o tej drugiej opcji wybraliśmy autobus. Kosztował grosze, ok. 2$/os. Oczywiście tamtejsze przejście graniczne to jakiś cyrk, ale skoro już samą granicę nazwałam cyrkiem, to jak opisać malezyjski dworzec? Ale po kolei…

A więc z Singapuru dojeżdżamy do granicy i kiedy autobus zwalnia, część ludzi wyskakuje z niego przez otwarte drzwi i gdzieś pędzi. My siedzimy i tylko patrzymy, co się dzieje. Paweł idzie spytać się kierowcy o co kaman, ale ten niestety ‘not english’, jak się okazuje w tym niby uniwersalnym języku w całym autobusie mówią 2 osoby. No to fajnie. Jedna Malezyjka zabiera nas pod swe opiekuńcze skrzydła i prowadzi przez kolejne etapy przejścia przez granicę. Najpierw idziemy na granicę singapurską, tam wbijają nam pieczątkę, że opuszczamy Singapur i zabierają wizę, później w mega tłumie pędzimy ruchomymi schodami i pakujemy się w jakiś autobus, nie wiem, czy ten sam, którym przyjechaliśmy, czy nie. Jedziemy chwilę i znów wysiadka, tym razem jesteśmy przy granicy malezyjskiej. I znów to samo, przy czym teraz musimy wypełnić kartę wjazdową, żeby wbili nam wizę, prześwietlają bagaże i jazda dalej, znowuż do autobusu, który to udaje się w kierunku centrum Johor Bahru.

Dworzec autobusowy przechodzi sam siebie. Jest już dosyć późno – 22.00, ciemno, wszędzie panoszą się wstrętne koty z krótkimi ogonami, a ponieważ po naszych bagażach widać, żeśmy turyści, zaraz przyczepiają się ludzie, którzy na siłę chcą nam wcisnąć bilety. I nieważne, że ich ignorujemy, dziękujemy za propozycję, itd., są okropnie natrętni i uparci i idą za nami, łapiąc za rękę, plecak…. MASAKRA. Później jest jeszcze gorzej. O ile w Polsce i zdaje się w Europie przyzwyczajeni jesteśmy, że na jakimkolwiek dworcu kupujemy bilety w jednym z kilku okienek, tak tutaj tych okienek jest przynajmniej z 60 i każde stoisko reprezentuje inną firmę przewozową… Bądź tu człowieku mądry, którą firmę wybrać i zastanawiaj się, czym różni się Ikar od Fly away… No dobra, bilety w końcu kupione, godzina bunkrowania w Pizzy Hut mija i pędzimy do autosanu. Jeszcze chwila zwątpienia, czy bagaże aby na pewno jadą z nami i ruszamy. 360 km, 5 godzin i jesteśmy na miejscu. Jest czwarta rano i okazuje się, że autobus nie jedzie do centrum Kuala Lumpur, a ostatni przystanek ma 20 km. przed miastem. Czad. Wysiadka na takim pustkowiu wygląda trochę tak, jakby ktoś rzucił nas hienom na pożarcie. Wysiadasz z autobusu, a tam około 50 taksówkarzy, którzy oferują podwiezienie do miasta. Niestety twoje słowa nie mają większego znaczenia, kiedy mówisz, że nie jesteś zainteresowany. Biorą Twój plecak i niosą go do swojej taksówki, nie rozumieją słowa ‘no, thanks’. Tak oto zapłaciliśmy 50 ringittów (ok. 50 zł) kolesiowi, który zabłądził i 20 km robiliśmy w 1,5 godziny…

No to witaj stolico Malezji…

Musicie nam wybaczyć zwiedzanie sklepów, ale niestety pogoda w Azji nie sprzyja turystom. Jest tak gorąco, że człowiek ani myśli nawet wyciągać aparatu z etui, bo to zakrawa już o pot na skroniach i nie tylko. Toteż, podążając za 80% malezyjskiego społeczeństwa, co jakiś czas uciekaliśmy do super mocno klimatyzowanych galerii handlowych, by trochę ukoić zmęczone upałami ciało. Ulga nie do pojęcia.

Centrum Handlowe Pavilon

Centrum handlowe Berjaya Times Square. Ma 14 pięter, 1000 sklepów i jest jakieś 3 razy większe od Złotych Tarasów. Niestety nie do ogarnięcia. Po kilku piętrach robi się już ciężko…. Dla znudzonych zakupami między bodajże 8 a 14 piętrem postawiono rollercoastera…

Kuala Lumpur jest miastem wielkich kontrastów. Z jednej strony mega luksusowe centra handlowe, z drugiej bieda, szczury i ruiny.

Central Market usytuowany na Chinatown. To wielki, zadaszony targ, na którym można kupić ciekawe pamiątki. Warto tu wstąpić, w przeciwieństwie do…

Chinatown

…głównej ulicy Chinatown, Petaling. Takich podróbek nasze oczy jeszcze nie widziały. Oczywiście wszystko w śmiesznie niskich cenach. Torby LV za 20 ringittów, okulary Ray Ban – cena początkowa 60 ringittów (ok.60 zł). Cena po 0,5 minucie oglądania: 40 ringittów, po minucie pan zszedł do 20 ringittów i nie mógł uwierzyć, że ich nie chcemy!!! O butach Nike nie wspomnę, były tam takie modele, które nie śniły się nawet projektantom.

Obiad

A ciąg dalszy podróży po tym mało cywilizowanym kraju nastąpi niebawem.

Singapore

2010-09-25T20:18:00.001+02:00

Tak, jesteśmy w Singapurze. Do tego miasta- państwa powiózł nas nie byle jaki, bo mega nowoczesny samolot – Airbus A380 zwany również SuperJumbo , największy samolot pasażerski na świecie. Jest dwupoziomowy i na swoim pokładzie mieści 555 osób. Robi wrażenie, mówię wam. I co tu dużo mówić lot nim był wielką przyjemnością, począwszy od tego, że był znacznie bardziej przestronny, bardziej wygodny i w ogóle bardziej … nawet stewardessy w liniach Air Singapore mają ładniejsze od wszystkich innych uniformy.

No to startujemy. 9 godzin i będziemy w Azji…

Jedzenie można było zamawiać z pokładowego menu.

No to jesteśmy. Oprócz luksusu, który panoszył się bezwstydnie po sterylnym i pięknym lotnisku nastała chwila szoku. Oto po 3 tygodniach nowozelandzkiej i australijskiej zimy przenosimy się prosto w mega upał. Ciekawostka: w Azji nie ma podziału na pory roku. Pogoda, uwzględniając oczywiście pory deszczowe jest mniej więcej taka sama przez cały rok. Nieźle.

Padnięci po podróży i po targaniu się z bagażami w 35 stopniowym upale (nie wspominam o wilgotności, która dobija tu do 90%) pragnęliśmy spocząć w zarezerwowanym wcześniej hostelu. Po pierwsze znalezienie go nie było łatwą sprawą, bo nie był w ogóle oznaczony i dopiero tubylcy pokazali nam gdzie iść. A po drugie i po najważniejsze hostel Frankel okazał się norą, w której nie ma nawet recepcji,a pieniądze wrzuca się do specjalnej skrzynki. Jeszcze przed wejściem do naszego apartamentu ujrzeliśmy pełzającą po suficie dosyć sporą jaszczurkę. Wiedziałam, że ta noc nie będzie łatwa. A i owszem. Ja bałam się usnąć, by rano nie zbudzić się z jakimś gekonem na twarzy, więc budziłam się co 15 minut. Poza tym było strasznie gorąco, ale jak włączyło się klimę, nie szło spać- chodziła głośno jak czołg.

Nasza łazienka. Panie, panowie, za takie luksusy płaci się w Singapurze 20 euro/ osobę. Żyć nie umierać ;)

Następnego dnia, wyruszamy do dzielnicy Little India, gdzie w innym hostelu zostawiamy bagaże (6 dolarów singapurskich za plecak/ dzień), bierzemy prysznic, częstujemy się darmową kawą i ruszamy trochę pozwiedzać.

Pyszny napój!

Singapur jest jednym z najbogatszych państw, toteż pośród otaczającej nowoczesności nawet ruchome schody do parku wydają się być na miejscu.

Ponieważ Paweł jest fanem F1 poszliśmy zobaczyć przygotowania do Grand Prix Singapore, który miał odbyć się za 2 tygodnie.

Hotel…

Na paczkach papierosów ponaklejane są przerażające naklejki przeróżnych chorób, na które narażeni są palacze. Nie wiem, jak tego typu akcja ma się do skuteczności, ale nas mimo wszystko odstraszyła.

Wystawa przed jednym z muzeum

Wieczorem stwierdziliśmy, że 8 dni na jedno miasto to dosyć dużo, po czym wzięliśmy swoje plecaki i ruszyliśmy do Malezji na podbój Kuala Lumpur. Do usłyszenia!

新加坡

2010-09-23T17:10:00.005+02:00

Jesteśmy w kraju, w którym za publiczne żucie gumy grozi chłosta, za posiadanie narkotyków, korupcję, gwałt i morderstwo- kara śmierci [może dlatego przestępczość praktycznie tu nie istnieje]. Położony ok. 100 km od równika jest zarówno wyspą, miastem i państwem. Nowy rok obchodzi się tu aż cztery razy w roku, a kiedy temperatura spada poniżej +25 C mieszkańcy tego kraju zwyczajnie marzną...

Czy macie jeszcze wątpliwości, gdzie jestesmy? :>

Australia, Sanktuarium Healesville

2010-09-21T11:30:00.007+02:00

Spokojnie, to nie koniec naszych relacji z dalekiej podróży. Ciekawscy jeszcze przez moment będą mieli okazję ponasycać się pięknymi widokami, a zazdrośnicy zdobędą kolejne powody do zazdrości.

Dzisiaj zabieramy Was do sanktuarium australijskich zwierząt (Sanktuarium Healesville).

Jest i miś koala. Mamy szczęście trafić w te 4 godziny, kiedy akurat nie śpi.[ Na dowód jego beztroskiego lenistwa mogą posłużyć te zaropiałe oczęta]. Na żywo nie różni się zbytnio od maskotek, które widujemy w sklepach zabawkowych. Jest uroczy, milutki i strasznie pocieszny.

Kangury...hmmm z polskiego zoo przyzwyczajeni jesteśmy do nieco odmiennych widoków. Kangury kojarzyły nam się do tej pory z zabawnymi torbaczami, ale od kiedy zobaczyliśmy prawdziwe kangury, uświadomiliśmy sobie, że nie dość, że są naprawdę duże, to nie są do końca przyjaciółmi człowieka i bywają agresywne.

W Halesville znajduje się również lecznica dla dzikich zwierząt, którą genialne ilustruje ta wystawa ;)

Diabeł tasmański.Śmieszny to zwierzak, przypomina trochę psa i wydaje naprawdę dziwne i przerażające wrzaski.

Pokaz karmienia wielkich ptaków. Orzeł zdecydowanie robił wrazenie.

Pies dingo. Choć na pierwszy rzut oka nie różni się chyba niczym od psa domowego, niech nie zmylą was pozory. Wszak mój pies nie je królików, kangurów i innych torbaczy... W 1980 roku w środkowej Australii pies dingo uprowadził z namiotu małe dziecko, po czym je rozszarpał.

Czas na chwilę relaksu ;)

Dosyć oryginalna wystawa propagująca oszczędzanie wody, nawet w toalecie. W Australii od 2002 roku panuje ogromna susza, w związku z czym mieszkańcy zobowiązani są do rygorystycznego kontrolowania zuzywania wody w swoim domu.

Rodzina z Australii

2010-09-17T18:30:00.005+02:00

To fascynujące mieć rodzinę, którą widzisz drugi raz w swoim życiu, a z którą czujesz się 100 razy lepiej, niż z tą , którą widujesz pięć razy do roku. To również świetne uczucie padać ze zmęczenia, a jednak wciąż gadać i gadać i gadać, no bo przecież tyle lat do opowiedzenia, ba, prawie całe życie ;)

Przystań w Melbourne była dla nas taką oazą wyciszenia, wypoczynku i etapem do naładowania energii przed dalszą podróżą. Kiedy człowiek jest tak daleko od domu i tęskni za najbliższymi, możliwość spotkania gdzieś tam daleko w świecie z rodziną jest naprawdę fajnym przeżyciem, które podbudowuje i dodaje siły.

Jeśli kiedykolwiek przeszło komuś przez myśl, że jesteśmy szaleni i odważni, lub coś w tym stylu, niestety musimy was rozczarować. Przy ciotce Dorocie i wujku Waldku jesteśmy hmm.. słabi? Wyobraźcie sobie taką sytuację. W Polsce komunizm, bieda, wielkie nic i przemożna chęć ucieczki gdzieś dalej… toteż Ci szaleńcy tu poniżej na zdjęciu postanawiają wyemigrować do Hiszpanii a później rozsyłają podania do różnych ambasad (m.in Kanada i Australia) i czekają na odpowiedź. Zakładają przy tym, że wyjeżdżają do tego kraju, z którego odpowiedź przyjdzie najszybciej. I przychodzi. AUSTRALIA. Nie mają tam nikogo, nie znają języka, nie mają pieniędzy, ale jak sobie obiecali, tak zrobili i wyjechali….;) (też chciałabym być taka odważna i taka szalona).

Żyją teraz w Melbourne i szalenie podoba nam się ich styl życia. Nie myślą o nowej kanapie, telewizorze, czy aucie. Od rzeczy materialnych wolą chyba kolekcjonować wspomnienia, bo ich albumy fotograficzne pękają w szwach, a liczba miejsc, w których byli i cudowności, które widzieli z pewnością niejednemu z Was nie będą dane. I my też chcemy tak żyć, z dala od pogoni za pieniędzmi i karierą, bo życie nie jest po to, by gromadzić rzeczy, ale doświadczenia. I jeśli podróżować i spełniać swoje marzenia to już, no bo kiedy, jak nie teraz ?

Z cyklu ‘weź schowaj papierosa do zdjęcia’ :D

Gdyby nie garderoba Eweliny, chodziłabym po ulicach Melbourne jak kloszard, a prawdopodobieństwo mojego zamarznięcia gdzieś w jakimś parku wzrosłoby naprawdę wysoko ;) Na szczęście E. była na tyle kochana, że mogłam przebierać w jej szafie i poczuć się w końcu jak normalny człowiek, który może codziennie założyć nowy sweter, a nie chodzić 2 tygodnie w jednej bluzie ;) Dzięki!

Kto wygrał? No oczywiście, że ja ! Jestem łebskim harrym w jengę i mistrzem w makao, ha! ;)

Hej, w Australii też grają w ‘Wiedźmina’, słuchają tej samej muzyki, co my i siedzą na ‘fejsie’ :D Najlepszym momentem było stwierdzenie przez Adriana, że ‘przez nas pieprzy mu się w głowie, bo zaczyna myśleć po polsku’ Joł Pazanski!::D::D Who is the bitch now ? :D:D:D

Paweł znalazł wujka gitarę i umila czas nam i posumom na drzewach :D

Adrian. Nawet nie wiecie, jakie to fascynujące uczucie spotkać kogoś, kto jest równie wybredny w jedzeniu, jak ja (Magda). To takie fajne, kiedy ktoś tak samo jak ty wyciąga z pierogów cebulę, nie je kapusty z gołąbków i takie tam.

Pobyt w Melbourne to także czas pysznego jedzenia. O matko i córko, jakie wymyślne specjały tam zajadaliśmy. Była i kuchnia polska: kotlety schabowe, pierogi i trochę kuchni orientalnej: ryż z kurczakiem baardzo pikantnie przyprawiony, a taak pachniało, że mówię wam. Było i barbecue i przepyszne steki> Yummy! I passion fruit i polskie ogórki korniszone i Vegemite - typowo australijski przysmak (pasta z wyciągu z drożdży). Jest wstrętny. Sprawdziliśmy osobiście.

Doszło również do tego, iż Adrian postanowił nauczyć się polskiego slangu. Paweł, jako wzorowy nauczyciel wyłożył lekcję, no a potem było ‘tato, to jest zajebiste’ :D:D lub takie niewinne stwierdzenie przy kolacji ‘Paweł ty chuj’ , my pękamy ze śmiechu, a A. przekonany jest, że powiedział coś w stylu ‘you are gay’. No cóż Paweł chyba niezbyt pieczołowicie wyjaśnił znaczenie tego słowa. Były również neologizmy typu : figurynka, zamiast figurka… ;) Żeby nie było, Adrian też się z nas śmiał, jak w sklepie zamiast powiedzieć ‘we’re just looking around’ mówiliśmy ‘we are only watching’ ::D::D:D

Party time!

Aussie (Australijczycy) mówili na nas ‘amazing people from Poland' (niesamowici ludzie z Polski), bo piliśmy wódkę, co jest przecież u nas standardem, dla nich niekoniecznie. Wpisując się w powiedzenie ‘Polak potrafi’ rozłożyliśmy na łopatki całe towarzystwo, bo kiedy my dopiero zaczynaliśmy naprawdę pić, oni byli już pijani :)

Paweł &Din. Paweł szaleje. Po kolejnym piwie i ponoć najmocniejszym drinku w barze - wódka+red bull (phi!) tak fajnie zaczyna rozmawiać się po angielsku, tak się wszystko doskonale rozumie, uwzględniając nawet ich australijski akcent i ogólnie tak wspaniale przebiega konwersacja, jak gdybyśmy się tu urodzili, a angielski był naszym ojczystym językiem, że kiedy nagle przychodzi nam przejść na język polski (bo poznajemy Sylwię, polską koleżankę Eweliny) Paweł mówi po polsku ale z australijskim akcentem. Ale czad, mówię wam ;)

M. and Lucy, szalenie sympatyczna i wesoła dziewczyna ;)

Udajemy, że jesteśmy pijani, żeby nie było im głupio :D

Ewelina ratuje imprezę w ‘Cushion’ i próbuje rozkręcić towarzystwo, co prawda ona tego nie pamięta, ale my tak ;)

Na końcu powinny być jakieś mega podziękowania, wieńce laurowe, wirtualne uściski i takie tam. Ale wydaje nam się, że najlepiej będziemy mogli podziękować Wam goszcząc Was w Polsce, tak jak wy nas w Australii. Dlatego czekamy na Was teraz my ;]

ps. Może wygramy jakieś bilety lotnicze, cierpliwości ;)

Australia, Great Ocean Road

2010-09-14T18:13:00.001+02:00

Malownicza całodniowa podróż wzdłuż wybrzeża stanu Victoria, to jedna z ciekawszych atrakcji dla turysty. Pobudka godzina piąta. Cel: w skondensowanej formie przeżyć dzikość Australii.

Leniwie mrugające powieki szybko ożyły, kiedy tylko wydostaliśmy się z Melbourne. Rozglądamy się na boki podziwiając krajobrazy, w pewnym momencie nasza przewodniczka krzyczy: “Poparzcie na prawo, widzicie dzikie kangury?”. Patrzymy- nic. Aż nagle odkrywamy wzrokiem całe stado. Widok zdecydowanie inny od tego, jaki możemy zobaczyć w zoo.

Mały przystanek, by zjeść śniadanie i ruszamy dalej. Z okien naszego autobusu widzimy ocean i surferów mierzących się z naprawdę wielkimi falami. Mamy tę wygodę, że kierowca zatrzymuje się, kiedy tylko chcemy. Dostajemy informację, że blisko brzegu mogą pływać wieloryby wraz z małymi. Nie odrywam od tej chwili wzroku od oceanu, penetruję go niczym latarnia morska.

I oto ‘bum’, wielki plusk- tak, to skaczący wieloryb! Wręcz drę się do kierowcy, by zatrzymał samochód, wyskakuję z niego i razem z moim aparatem ustawiam się na pozycji strzeleckiej. Sporej wielkości wieloryb bawi się w wodzie skacząc i machając ogonem, jakieś 150- 200 m. od nas. To dość duże szczęście, bo zgodnie z tym, co mówi nasza przewodniczka, zobaczenie tego ssaka z tak bliska nie zdarza się często.

Kolejny dłuższy postój, to ponowna możliwość zobaczenia dziko żyjącego zwierzęcia. Idziemy leśną ścieżką, wokoło latają kolorowe papugi oraz kukubary.

Rozglądamy się po drzewach, szukamy i jest! Miś koala. Niestety śpi, jak to ma w zwyczaju robić przez 20 godzin dziennie.

Zatrzymujemy się na godzinę, by wejść do lasu deszczowego. Wielkie paprocie, ogromne drzewa, spora wilgotność i my- zagłębiający się w las.

“Dwunastu Apostołów”- pomimo nazwy, kolumn jest już znacznie mniej. Stopniowo zanikają, podmywane przez ocean.

London Arch nazywany również ‘London Brigde’ – w 1990 roku część skały zawaliła się, zostawiając po drugiej stronie ‘mostu’ dwóch turystów. Zostali oni uwięzieni na tym kamiennym skrawku pośrodku oceanu.

Australia, Melbourne

2010-09-13T20:02:00.001+02:00

Tylko 4 godziny lotu z Nowej Zelandii i jesteśmy na innym kontynencie. Linie lotnicze Air New Zeland jak zwykle nie zawiodły. Od dziś stacjonujemy w stolicy stanu Victoria, w mieście, w którym według niektórych rankingów żyje się najlepiej… Witamy w Melbourne…

W końcu ktoś czeka na nas na lotnisku i nie jest tak trochę smutno jak do tej pory wychodzić tymi wielkimi drzwiami ze świadomością, że po drugiej stronie nikt nie czeka i nie trzyma kartki z naszymi imionami… W Melbourne zatrzymujemy się u rodziny Magdy i jesteśmy cholernymi szczęśliwcami, że M. ma tak wspaniałych krewnych [o rodzinie będzie jeszcze osobna notka, cierpliwości;]. Jesteśmy szczęśliwi, że w końcu możemy porozmawiać z kimś po polsku, a wierzcie, ciotka Dorota do małomównych nie należy. Buzie nam się nie zamykają, w końcu ostatni raz widzieliśmy się 6 lat temu…

I jaki to luksus być odebranym z lotniska samochodem. Nie trzeba tachać się z bagażami, szukać autobusu i takie tam. Uff. No to rozpakowujemy swoje manatki, zajmujemy pokój Adriana [też mu współczujemy, że przez najbliższy tydzień będzie spał w salonie, ale wizja spania w PRAWDZIWYM ŁÓŻKU po niemalże dwóch tygodniach spędzonych w aucie, jest niezwykle kusząca]. Odsypiamy swoje [czyli jakieś 12 godzin] i ruszamy w miasto.

Pominęłam coś.

‘Odsypiamy swoje [czyli jakieś 12 godzin], NAJADAMY SIĘ DO GRANIC MOŻLIWOŚCI, bo ciotka bez napełnienia naszych żołądków do pełna nas nie wypuszcza z domu i ruszamy w miasto.”

Na miasto, czyli centrum mówi się po prostu “City”

Melbourne jest bardzo urokliwym miastem. Pomimo tego, iż jest drugim zaraz po Sydney największym miastem w Australii, nie sprawia wrażenia molocha. Nawet centrum, nie licząc kilkunastu wieżowców posiada dosyć niską zabudowę. [Na zdjęciu: dworzec]

Dosyć zabytkowe, choć nadal czynne wesołe miasteczko- to najstarszy na świecie obiekt tego typu (funkcjonuje od 1912 r.). Istnieje pogłoska, że ten park rozrywki był nawiedzony przez jokera, który co jakiś czas pojawiał się na trasie rollercoastera.

Centrum miasta naprawdę zaskakuje. Z pozoru proste uliczki, wypełnione po brzegi biegnącymi wciąż gdzieś ludźmi, potrafią doprowadzić do szalenie ciekawych miejsc. A to nagle naszym oczom ukazuje się genialna rzeźba, architektonicznie doskonały budynek i takie tam… Poza tym jest tu mnóstwo miejsc poświęconych sztuce: muzea i galerie, które prawie zawsze umieszczone w awangardowych i wybijających się pomieszczeniach ubarwiają miasto. Może ze względu na bogatą ofertę kulturową, to właśnie do Melbourne przyjeżdżają setki młodych ludzi na studia?

Panorama miasta z Albert Park

Dla wszystkich, którzy dawno nie widzieli ciotki Doroty: ciotka żyje i ma się doskonale :) Mam nadzieję, że nie zostanę zlinczowana: miałam zakaz umieszczania takich portetów, gdyż ciotka nie udała się do fryzjera [co też wg mnie było zbędne] i zakazała nam publikowania swojej podobizny ;) To był żart.

Wujek zabrał nas na szaleńczą przejażdżkę trasą w Albert Park, gdzie odbywają się wyścigi F1. Paweł jest wielkim fanem tego sportu, toteż był przeszczęśliwy, kiedy przejechaliśmy całą trasę.

Eureka- najwyższy budynek w mieście (297 m.)

Widok z Eureki jest naprawdę wart zapłacenia każdych pieniędzy za wstęp. Tu panorama Albert Park.

Auckland

2010-09-12T08:27:00.001+02:00

W końcu nadszedł ten dzień, kiedy musieliśmy rozstać się z naszym camperem. Umówiliśmy się, że oddamy go w Auckland, toteż właśnie tam zatrzymaliśmy się na chwilę. Po beztroskich wojażach po bezdrożach i pustkowiach, miasto było czymś nowym, czymś za czym Magda zdążyła zatęsknić.

Auckland jest jednym z największych miast w Nowej Zelandii. To dosyć ładne, zadbane miasto, zachowane trochę w brytyjskim stylu, jednak dla turysty nie ma do zaoferowania zbyt dużo. Dlatego my, przespacerowaliśmy się po centrum i bez większej ekscytacji stwierdziliśmy, że nie ma tu nic nadzwyczajnego. Auckland posiada jedno z nielicznych w NZ lotnisk międzynarodowych, toteż chcąc nie chcąc musieliśmy się tu zatrzymać. A przygarnęła nas Frances, [60- letnia malarka i nauczycielka pilates] i jej urocze zwierzaki.

I jeżeli macie/mieliście już dosyć postów o Nowej Zelandii, mamy dla Was dobrą nowinę. Lecimy do Australii, także od teraz spodziewajcie się wpisów z kraju kangurów.

Paddy – pies Frances

oraz Vincent, 15- letni staruszek

i my z Frances

i na koniec mała porada, jak z centrum dostać się na lotnisko w Auckland :otóż z centrum na lotnisko rzekomo najłatwiej można dostać się specjalnymi autobusami [shuttle bus], owa wycieczka kosztuje 16$NZD/os. więc jak na przebycie kilkunastu kilometrów, to dosyć sporo. My oczywiście znaleźliśmy alternatywną trasę na lotnisko, dzięki tej stronie. Dzięki temu za 2 osoby zapłaciliśmy tylko 14 a nie 32$. Trzeba liczyć się z przesiadkami, ale chyba warto?

aha- i przy wyjeździe z Nowej Zelandii nie ma czegoś takiego jak 'podatek wyjazdowy' i absolutnie nic nie trzeba płacić ;)

Wypożyczanie auta w Nowej Zelandii

2010-09-11T14:27:00.000+02:00

Wypożyczenie auta/campervana w Nowej Zelandii to jedyny rozsądny sposób podróżowania po tym kraju. Inne formy podróży wydają się dość bezsensowne. Wynajmując samochód jedziesz gdzie chcesz, śpisz gdzie chcesz, jesz gdzie chcesz – pełna rozpusta. My zdecydowaliśmy się wynająć campervana w firmie Jucy Rentals.

Kupując ubezpieczenie “stres free” nie musimy płacić depozytu w wysokości około 2000$ NZD. Ubezpieczenie tym bardziej warte jest zakupu, ponieważ nie musimy martwić się ewentualnymi konsekwencjami w wypadku uszkodzenia auta (jeśli są to usterki wynikające nie z naszej winy). Koszt ubezpieczenia to około 20$ NZD za dzień, a wynajęcie auta to cena około 40$ NZD / dzień(cena zmienia się w zależności od sezonu).

Oprócz różnicy wynikającej z ruchu lewostronnego możemy zauważyć także kolejną ciekawostkę. Paliwo nie ma 95, 98 oktanów, a 91. Prowadząc samochód warto dostosować się do ograniczeń prędkości. Piękne widoki, dobrze wyprofilowane główne drogi to standard, krzyże przy drogach lub przy przepaściach także. Drogi są tu bezpieczne jeśli my bezpiecznie prowadzimy pojazd. Czasem trzeba też uważać na lawiny błotne, oraz spadające kamienie i uwierzcie, nie są to kamyczki.

Mała populacja tego kraju sprawia, że mieszkańcy NZ są “uczuleni” na to by sobie pomagać. Jadąc raz do jednej z miejscowości stanęliśmy na poboczu, by przejrzeć mapę, oraz przegryźć jakiś prowiant. Była noc. Po 2 minutach postoju zatrzymał się koło nas samochód. Wyszła z niego pani w średnim wieku i zapytała nas czy nie potrzebujemy pomocy, czy wiemy jak trafić do miejsca naszej destynacji. Nasz przystanek praktycznie już się skończył, więc nasza “przewodniczka” upierając się przy tym, że nam pomoże odegrała rolę pilota i doprowadziła nas do miasta. W NZ każdy chętnie wyciągnie do Ciebie pomocną dłoń, nawet wtedy kiedy niekoniecznie potrzebujesz pomocy. :)

Jeśli nie chcesz nocować na dziko (co jest zresztą nielegalne), możesz spędzić noc w Holiday Parku (tak nazywane są tutaj campingi). Jest ich mnóstwo. Ceny przystępne 15-20$ za osobę za noc. Dodatkowo prysznic, salon gier, kuchnia, możliwość skorzystania z pralki czy internetu.

Spędzenie nocy w samochodzie jest dość wygodne. Problem powstaje jeśli panuje akurat zima i nie posiada się dodatkowego akumulatora, który mógłby osobno zasilać ogrzewanie. My drugiego zasilania nie mieliśmy, dlatego też w nocy kiedy naprawdę robiło się chłodno musieliśmy włączać silnik i przez parę minut pompować ciepłe powietrze do środka.

Drogi w NZ są bardzo dobre, jeśli jednak chcemy zobaczyć więcej warto z nich zjechać. Kiedy asfalt zamienia się w drogę żwirową wtedy zaczyna się prawdziwa przygoda.

Paweł śpiewa piosenkę Kelly Familly i udaje, że jest Paddy’m

najistotniejsze informacje:

- dostajesz zatankowane auto do pełna i takie musisz też oddać

- auto jest w pełni wyposażone, nasz model (najmniejszy i najtańszy) posiadał lodówkę, kuchenkę gazową, zestaw sztućców, naczyń i garnków, oraz kołdrę, poduszki, pościel i ręczniki

- ubezpieczenie: jeśli nie wykupisz żadnego do określonej kwoty musisz płacić sam za wszelkie naprawy etc.

- auto pali około 10L/100km, silnik przeważnie 2500 ccm

- auto jest dosyć szczelne i szczerze możemy powiedzieć, że nawet zimą nie ma tragedii,by w nim spać. W NZ byliśmy pod koniec sierpnia (końcówka zimy), temperatury były dosyć niskie (około 6-8 stopni nocą, 9-15 w dzień), ale daliśmy radę.

Jak schowało się razem z głową pod kołdrę było nawet “gorąco” :). Tak czy siak polecamy spanie w aucie nawet zimą, PRZYGODA przede wszystkim!!

Coromandel…

2010-09-11T10:08:00.000+02:00

Coromandel to w zimie miejsce nostalgiczne. Praktycznie brak turystów. Miejsce to magią jest chyba natchnione; szczególnie okolice Cathedral Cove, oraz Hot Water Beach.

Przejrzyście czysta woda, głosy przeróżnych zwierząt i ty, twój oddech, twoje myśli. Czas tu niestety nie zatrzymuje się w pełni – a szkoda, bo moglibyśmy tu spędzić cały dzień. Kiedy zeszliśmy jednym z traktów w dół (okolice Cathedral Cove) naszym oczom ukazało się wybrzeże pełne wielkich kamieni. Postanowiliśmy spędzić tam trochę czasu, by odpocząć i napawać się pięknym widokiem. Gdy już mieliśmy wybierać się w drogę powrotną, zobaczyliśmy stado 15-20 delfinów butlonosych, które sunęły powoli wzdłuż całego wybrzeża. Był to widok nie tyle piękny co wzruszający. Ja (Paweł) zawsze marzyłem o tym by zobaczyć dzikie delfiny, myślałem, że trzeba wypłynąć w morze by zobaczyć je z bliskiej odległości. Tam na Cathedral Cove przepływały od nas w odległości około 50 metrów. Jeden z delfinów, wyskoczył w pewnym momencie z wody robiąc piękne salto – chwila ta, to jedna z tych, którą będzie się długo pamiętać.

Miejscowość Coromandel można przejść w około 5 minut. My wybraliśmy się na mały off-road by objechać cały półwysep. Wyprawa była świetna, nasze auto czasem wpadało w poślizgi na błotnistej i mokrej od deszczu kamienistej drodze. Czasami trzeba było się także zatrzymać, bowiem tutejsze krowy z uporem blokowały przejazd nie robiąc sobie nic z trąbienia…trzeba było troszkę się przepychać. Bardzo długi podjazd o nachyleniu od 25 czasem do 40 stopni skutecznie wysysał z auta benzynę, której wcześniej nie uzupełniliśmy. Stwierdziliśmy, że ponad połowa baku w zupełności wystarczy – był to błąd. Zjazd z góry trwał wieczność, adrenalina skoczyła dość wysoko, a kontrolka informująca o braku paliwa zaczynała coraz wścieklej świecić. Utknięcie gdzieś tam w górze byłoby dość kłopotliwe ponieważ:

a) nie była to główna droga, b) byliśmy naprawdę daleko od jakiejkolwiek miejscowości, c) mało kto drogą tą jeździł. Strach minął gdy nagle wjechaliśmy na asfaltową drogą w kierunku Coromandel, a za jakieś 500 metrów wychylał się znajomy słup z logiem koncernu Shell. I tak z takimi przygodami objechaliśmy cały półwysep. Uff :)

Coromandel to naprawdę piękne miejsce i niezapomniane widoki. Zdecydowanie należy znaleźć czas na objechanie całego wybrzeża dookoła.

Hot Water Beach – Paweł trzyma w ręku patyk, wcześniej kopał nim w piasku szukając gorących źródeł (i nie znalazł, hahahaa)

New Zeland, Coromandel

2010-09-10T16:41:00.001+02:00

W drodze wzdłuż wybrzeża Coromandel, postanowiliśmy zatrzymać się na chwilę w wodnym parku zabaw, jednak ceny i pogoda były dosyć niesprzyjające, więc zabawiliśmy tam dosłownie chwilę i udaliśmy się dalej.

W drodze powrotnej trafiliśmy na opuszczoną farmę. Biegało tam mnóstwo zwierząt, w tym urocze małe świnki. Widok człowieka był dla nich czymś nadzwyczajnym, bo kiedy Paweł wysiadł z auta zwierzęta tłumnie przybiegły do niego, obwąchując go przy tym solennie. Bałam się trochę, że kiedy próbował łapać małe prosię, dopadnie go jakaś mama locha, ale obyło się bez tego.

Jadąc dalej, w jednej z wiosek natrafiliśmy na buddyjski kompleks. Tak tak, nasze zwiedzanie w dużej mierze odbywa się na zasadzie przypadku. To o wiele większa radość, znaleźć jakieś ciekawe miejsce nieświadomie, niż jechać z mapą z zakreślonymi punktami do odwiedzenia i odstukania.

I owce, które są dosłownie wszędzie. I ciekawostka: w Nowej Zelandii jest 20 razy więcej owiec, niż ludzi ;)

New Zeland, Mont Maunganui

2010-09-10T05:23:00.003+02:00

Docierając do wschodniego wybrzeża Wyspy Północnej, zatrzymaliśmy się w miejscowości Mont Maunganui, kilka kilometrów od Taurangi. Nasz camping znajdował się bardzo blisko lotniska, o czym świadczyły samoloty zniżające swoją wysokość do wielkości pobliskiego drzewa (fajny widok!)

Zwiedziliśmy tam mini wysepkę, gdzie na plaży było mnóstwo muszelek

Nasz Jucy zdążył się trochę ‘obdrapać’, ale jako, że mieliśmy wykupione ubezpieczenie ‘no stress’ o nic kompletnie nie musieliśmy się martwić, dlatego też czasem prowadziła nawet Magda :D

Po drodze pojechaliśmy także zobaczyć miniature horses. Te miniaturowe koniki są znacznie mniejsze od kucyków pony. Pamiętam, jak kiedyś oglądałam z mamą program o tych koniach (mamo, pamiętasz?), które mają również właściwości terapeutyczne i zawsze chciałam je zobaczyć ;) Są wielkości dużego psa, nadrabiają jednak trochę masą. Kiedy zatrzymaliśmy się na tej farmie, konie były aktualnie na sprzedaż. Okazało się, że umarła żona właściciela hodowli i nie miał się kto nimi zająć. Jeden koń kosztował 7000 $ NZD i naprawdę z chęcią bym go przygarnęła :)

Schnące na wietrze skóry owieczek.

New Zeland, Lake Taupo

2010-09-10T05:02:00.002+02:00

Pewnego dnia wybraliśmy się nad jezioro Taupo. To największe jezioro w Nowej Zelandii, jego powierzchnia to aż 616 km kwadratowych i wierzcie mi, ta liczba w rzeczywistości również robi wrażenie.

Wodospad Huka (Huka Falls), można spróbować tam wielu ekstremalnych sportów

Odwiedziliśmy także gospodarstwo agroturystyczne, gdzie właściciele mieli za domem… gezjery. Kiwi genialnie wykorzystują dobra naturalne, które mają w swoim sąsiedztwie – robiąc z nich atrakcje turystyczne i tym samym zarabiając.

To miejsce było naprawdę magiczne.

Było tam bardzo przyjemnie. Sama chciałabym za furtką domu mieć taki rezerwat.

Skosztowaliśmy domowych wypieków (moje ciasto, to ciemne było twarde i przeklinałam w myślach panią, która je zrobiła)

I jadąc dalej zatrzymaliśmy się na chwilę w miejscowości Rotorua, o której mówi się, że jest stolicą zjawisk geotermalnych. Uprzedzano nas, że w Rotorua strasznie śmierdzi ( a to za sprawą źródeł wód siarkowych), ale nie wiedzieliśmy, że cuchnie tam aż tak. Woń zbuków unosi się wszędzie, aż ciężko oddychać. My wysiedliśmy na chwilę z auta, by zrobić powyższe zdjęcie, ale ‘zapach’ skutecznie nas odstraszał.

New Zeland, Opotiki

2010-09-07T04:42:00.001+02:00

Pierwszy raz podczas naszego pobytu w NZ świeciło słońce. Whoaaa! Wiecie jakie to piękne uczucie iść rano do campingowej łazienki, IŚĆ, a nie jak zwykle biec, bo przeca zimno jak cholera. Iść z uśmiechem, wyciągając twarz ku słońcu…

Noc spędziliśmy na campingu ISLAND VIEW FAMILY HOLIDAY PARK w miejscowości Waiotahi, kilka kilometrów od Opotiki. Camping usytuowany był nad samym oceanem, więc było nie tyle pięknie, co ZIIIIMNNNOO ;)

Po śniadaniu postanowiliśmy udać się do centrum miasta, gdzie ku naszej radości ukazała się biblioteka z dostępem do internetu. Istne szaleństwo. Wyobraźcie sobie tę dziką radość w duszach ludzi przesiąkniętych nowymi technologiami, którzy pozbawieni przez tydzień (!!! kto to widział!!!) dostępu do internetu, widzą napis ‘Internet Access’…

Zajrzeliśmy także na garażową wyprzedaż, na której można było kupić dosłownie wszystko.

Odwiedziliśmy sklep vintage, których w NZ jest naprawdę sporo.

I ruszyliśmy dalej w drogę, mijając przepiękne krajobrazy.

Trudno uwierzyć, że właśnie panuje tu zima…

Krajobraz zmienia się niemal co chwilę, nieustannie zachwycając. Magda cieszyła się, że pełni rolę pasażera, bo w pełni mogła podziwiać mijane krajobrazy. Z drugiej strony jazda po Nowej Zelandii wymaga od kierowcy mega skupienia- drogi bywają naprawdę kręte i niebezpieczne a dookoła tyle pięknych rzeczy, że naprawdę trudno skupić się na jeździe…

New Zeland, Tongariro Park

2010-09-03T15:27:00.000+02:00

Zimne podmuchy wiatru, dzikie przestrzenie pełne drapieżnych ptaków i rosnące z każdym przejechanym kilometrem wzgórza – tak, to Tongariro Park.

Nic nie zapowiadało, że będzie to dzień, w którym pogoda aż tak bardzo będzie się zmieniać. Park Narodowy Tongariro przywitał nas słońcem i błękitnym niebem. Od razu stwierdziliśmy, że warto to wykorzystać i pojechać naszym campervanem jak najwyżej tylko można – i właśnie wtedy zaczęła się przygoda. Początkowo drobny deszcz przerodził się w ulewę, dodatkowo wzmógł się wiatr i zaczęło trochę targać na boki naszą dzielną Toyotą. Oczywiście spadała także temperatura.

Silnik campervana pocił się i wył zapewne przeklinając niekończący się podjazd. W pewnym momencie musieliśmy zwolnić do 20 km/h. Widoczność spadła do 3-4 metrów – wszystko za sprawą mgły. Trzeba pamiętać, że drogi w Nowej Zelandii karcą wszystkie błędy popełnione przez kierowcę, łatwo tu wpaść w przepaść, czy nadziać się na skały, lub na inne auto przy 25 stopniowym zakręcie – bezpieczeństwo ważna sprawa w tej dziczy przepasanej asfaltem.

Deszcz przestał padać dopiero na szczycie. Widoczność także uległa poprawie i oto zobaczyliśmy Mordor. Temperatura była minusowa, panowała lekka mgła, a wiatr huczał pośród skał. Gdzieś w oddali słychać było krzyki i śmiech. Nie, nie spotkaliśmy hordy orków. To byli ludzie, którzy zjeżdżali z góry na nartach lub na deskach snowboardowych. Po raz pierwszy zobaczyliśmy w Nowej Zelandii śnieg. Nie odmówiłem sobie jazdy wyciągiem, więc po małej wędrówce po szlakach pojechałem nim po gorącą czekoladę dla marznącej Magdy. W związku z tym, że nasz campervan nie posiadał suszarki, a my nie chcąc moczyć do końca naszych ciuchów postanowiliśmy, że zawrócimy. Oczywiście w drodze powrotnej zatrzymywaliśmy się co chwilę przy innych ciekawych atrakcjach. Chwała za to, że Nowozelandczycy oznaczają na brązowych tablicach wszelkie warte uwagi miejsca (wodospady, gejzery, lookouty etc.) To bardzo pomaga.

kiwi też jeżdżą na nartach, btw. Kiwi- ptak, którego nikt nigdy nie widział :D

Mordor (to właśnie tutaj kręcone były niektóre sceny do filmu Władca Pierścieni).

Szczerze mówiąc kpiliśmy sobie z tej nowozelandzkiej zimy, dopóki nie zobaczyliśmy śniegu i nie poczuliśmy igieł mrozu…

New Zeland- Kawhia, Waitomo Caves, Taumaruni

2010-09-02T17:11:00.002+02:00

Leśne drogi powiodły nas do uroczego miasteczka Kawhia. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy po wyjściu z samochodu okazało się, że wszelkie sklepy i knajpy są zamknięte, a na szybach widniały tabliczki z napisem: Monday- Closed. Na szczęście dotarliśmy do jedynej czynnej kawiarni i postanowiliśmy chwilę się tam zagrzać.

Miejsce to miało wyjątkowy klimat. Usadowiliśmy się na miękkiej kanapie i wchłonięci przez magiczną atmosferę daliśmy się ponieść słodkiemu letargowi. Pomyślałam sobie wtedy, że właśnie w miejscach takich jak to powstają dobre i ciekawe książki. Bo gdybym sama była pisarką właśnie tu przychodziłabym wyswobadzać swoje myśli przy kubku gorącej herbaty.

Moje kontemplacje zostały przerwane wraz z wejściem do kawiarni grupki starszych pań, które wpadły poplotkować, zajadając się przy tym lodami. W tych swoich beretach wyglądały doprawdy uroczo, a rozmawiając sprawiały wrażenie nastolatek, spotykających się wspólnie po szkole, by porozmawiać o chłopcach… ;)

Było nam tak przytulnie, że prosiliśmy tylko o jedno: chwilo, trwaj…

Minęliśmy jeszcze tylko jedną małą bibliotekę, której księgozbiór w wieku 23 lat z pewnością byłby już przeze mnie przeczytany i pomknęliśmy dalej, do Waitomo Caves. Miejscowość ta, gdzie znajduje się kilkanaście jaskini jest ponoć jedną z większych atrakcji Wyspy Północnej. My zdecydowaliśmy się na zwiedzanie Glowworm Caves, której ściany wyścielone są przez świecące robaki. Wstęp był dosyć drogi ( 40$ NZ/ os.) a sama wycieczka dosyć hmm…przeciętna. W dodatku nie można było robić w środku zdjęć- ale zwiedzanie wygląda mniej więcej TAK.

Jak się później okazało, te same robaki, tyle, że w mniejszej ilości znaleźć można w wąwozie w miejscowości Kakahi. Poinformowała nas o tym Helene, właścicielka campingu Taumarunui Holiday Park , gdzie zatrzymaliśmy się na noc. Dokładne wskazówki dojazdu z owego campingu znajdziecie poniżej:

Helene była szalenie sympatyczną osobą (zresztą to żadna nowość w Nowej Zelandii). Ciekawie opowiedziała nam o miejscach wartych odwiedzenia, wskazując przy tym atrakcje, które można zobaczyć za darmo, poprowadziła z nami interesującą konwersację i ucieszyliśmy się, że poznaliśmy tak fajną osobę.

Kot, który rano przypałętał się do naszego samochodu.

Rano udaliśmy się do miasta Taumarunui na śniadanie, gdzie pani starsza zaserwowała nam wstrętne tosty. Tak grubego plastra szynki me oczy jeszcze nie widziały. O sosie pieczarkowym, mającym zastępować powyższe wolę nie wspominać.

I w drogę!

Niech nie zmyli Was ta wspaniała pogoda ;)

Nowa Zelandia, day 2

2010-08-29T16:15:00.000+02:00

Panie, panowie, ruszamy bez celu przed siebie. Rozkoszne uczucie jazdy na oślep będzie tematem przewodnim całej naszej podróży po Nowej Zelandii. Wspaniale jest tak pędzić (tu oczywiście pojawia się miejsce na chichot, gdyż Jucy i prędkość nie idą ze sobą w parze) niewiadomo gdzie, będąc niczym nieograniczonym. Ani czasem - no bo, gdzie by się tu spieszyć, ani miejscem - bo nie mieliśmy zamówionych wcześniej żadnych noclegów.

Po prostu my-mapa-samochód. Żadne tam gps’y. W Nowej Zelandii wszelkie sprzęty wydają się być nie na miejscu.

Tak więc pierwszego dnia kierowaliśmy się na południe wybrzeża. Znowuż wybraliśmy boczną drogę, która wiodła przez strome pagórki, mini- wąwozy i inne takie. Nasze auto do rajdowych z pewnością nie należy, ale podołało dzikim zakrętom, wzniesieniom, błotu, kałużom i żwirowi. Powoli zaczynamy się przyzwyczajać do bezludności na każdym kroku. I jedziemy tak przez wioski lub osady, w których, jak dobrze pójdzie znajduje się kilka domów, nie mijając przy tym prawie innych samochodów. Jeżeli już się jakiś trafi, to kierowcy nam machają, lub pozdrawiają skinieniem głowy. Taki to rarytas wymijać się na polnej drodze.

Zwierzęta natomiast, które widzimy tu znacznie częściej niż ludzi, podnoszą na nasz widok wzrok, zdziwione, że ktoś śmie przejeżdżać ich terenem. Śmiało można powiedzieć, że w NZ to przyroda przygląda się człowiekowi, a nie na odwrót…

Poznajcie nasz wóz: Toyota Emina, zwana potocznie Jucy Cribem

Uwaga! Krowy na drodze…

Mówisz i masz ;)

Nowa Zelandia, day 1

2010-08-29T02:23:00.000+02:00

9 godzin zajęło nam przedostanie się na inny kontynent oraz w inną strefę czasową. Jak do tej pory linie lotnicze Air New Zeland należą do naszych najulubieńszych. Oprócz tego, że serwowali naprawdę dobre jedzenie, każdy miał przed sobą monitor na którym można było oglądać filmy, tv oraz słuchać muzyki (radio i ponad 300 albumów). Podniecamy się tym faktem, bo w amerykańskich liniach za wszystko trzeba było płacić (za jedzenie też!).

Po wylądowaniu w Auckland udaliśmy się do siedziby Jucy Rentals, gdzie mieliśmy zarezerwowany samochód. W supermarkecie zaopatrzyliśmy się w niezbędny prowiant i ruszyliśmy w drogę. Pierwsze starcie Paweł kontra ruch lewostronny sprawiało dosyć ekstremalne wrażenie, ale już po kilku rondach i skrzyżowaniach P. załapał o co kaman i pomknęliśmy przez pola i lasy, zostawiając za sobą miasto.

Na pierwszy rzut poszło miasto Reglan, latem szczególnie oblegane przez surferów. Celowo wybraliśmy boczną trasę, której pokonanie zajęło nam o wiele więcej czasu, niż gdybyśmy jechali drogą ekspresową, ale dzięki temu mieliśmy okazję podziwiać takie oto widoki:

Droga z Auckland do Reglan to niekończący się Hobbiton.

Reglan

Morze Tasmańskie

Piasek na plaży był niemal czarny.

Ponieważ byliśmy bardzo zmęczeni, a ciemno zrobiło się już o godzinie 5, zatrzymaliśmy się na campingu Raglan Kopua Holiday Park , gdzie poznaliśmy uczucie spania zimą w aucie, które miało nam towarzyszyć do końca podróży po kraju Kiwi.

Does heaven look like this?

2010-08-27T12:52:00.001+02:00

Jeśli po godzinie spędzonej tutaj, wiesz, że braknie ci pamięci w karcie aparatu, masz ochotę zatrzymywać się co 5 minut, celem podziwiania pięknych widoków i wydaje ci się, że oto chyba miałeś wypadek lotniczy i znalazłeś się w raju (choć ubywająca w baku benzyna brutalnie sprowadza cię na ziemię), to tak, jesteś w Nowej Zelandii…

Pozdrowienia z drugiej strony kuli ziemskiej…

Pearl Harbor

2010-08-24T23:50:00.000+02:00

Kiedy jesteś na Hawajach chcąc nie chcąc musisz zobaczyć na jednej z darmowych mapek nazwę Pearl Harbor. Jeśli wybierasz się do tego miejsca z okolic plaży Waikiki dojazd do zatoki zajmie Ci jakieś 1,5 godziny. Czy warto? To trudne pytanie. Ja (Paweł) uwielbiam militarne ciekawostki i ze szczerzącą się gębą jechałem do portu.

Pearl Harbor jest jedną z głównych baz marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Stacjonują tam jedne z najnowocześniejszych statków, lotniskowce klasy Nimitz (przeważnie jednak są one na misjach), oraz łodzie podwodne. By zobaczyć te cuda trzeba posiadać specjalną “wejściówkę” do bazy, która jest praktycznie niemożliwa do zdobycia dla turysty – tak, bardzo,bardzo byłem zawiedziony gdy się o tym dowiedziałem. Wstęp do czegoś w rodzaju parku pamięci jest darmowy, także możesz prawie przez cały czas patrzeć na zatokę i jeśli masz szczęście to zobaczysz wchodzący do portu statek/lotniskowiec/łódź podwodną marynarki wojennej. Nam udało się jedynie zobaczyć USS Russel (patrz zdjęcie niżej; to na 85% ten statek)

Będąc w zatoce perły możesz także zwiedzić "Arizona Memorial" jest to pomnik upamiętniający atak na Pearl Harbor z 1941 roku. Nie byliśmy tam gdyż zabrakło czasu, ale jeśli lubisz odbywać podróże historyczne to jest to coś dla Ciebie.

Hawaje oferują także wiele, jeżeli jesteś fanem wojskowego lotnictwa. Obok lotniska w Honolulu znajduje się HICAM Air Force Base. Lądując możesz zobaczyć F-15, eskadry F-16, czy F-18 - poukładane ładnie jakby odbywał się lotniczy piknik. Możesz także zobaczyć praktycznie wszystkie samoloty transportowe amerykańskiej armii, czyli wszystkie C-(wstaw numer). Na HICAM od niedawna stacjonują także myśliwce nowej generacji F-22 mi nie udało się zobaczyć żadnego (są pochowane) a ich loty odbywają się przeważnie w nocy. Aha…nie ma wstępu do bazy ;]

W takie torpedy wsiadali japońscy kamikadze

Zdjęcie z peryskopu. W tle widać jeden ze statków marynarki wojennej USA

Honolulu nocą wygląda magicznie. Zamiast latarni używa się tutaj pochodni. Dzięki temu całe miasto pogrążone jest w wyjątkowym klimacie.

Darmo internet na lotnisku…

Nasz samolot już czeka. Do zobaczenia…. w Nowej Zelandii…

Waikiki

2010-08-24T13:26:00.000+02:00

Jeśli w Polsce wciąż pada, to sorry, ale musimy Was rozczarować- u nas nie pada, ba, hawajska pogoda raczy nas codziennie uroczym ciepłem, słońcem i ogólnie dobrobytem z nieba płynącym.

Info dla tych, którzy nie lubią się opalać (tak jak ja-Magda)- na Hawajach nie da się nie opalić. Nasze zdjęcia mówią co innego, ale musicie uwierzyć na słowo, że do końca naszego pobytu w Honolulu jakiś rak przypałętał się na klatę i ramiona. I na nic zdało się stosowanie kremów z filtrem UV 50.

Ponieważ nasz 1* hotel umiejscowiony był jakieś 100 metrów od plaży, gośćmi Waikiki byliśmy każdego dnia. Owa, osławiona plaża jest owszem bardzo ładna, ale bardzo krótka i wąska. Polskie plaże pobierowskie i grzybowskie są jakieś takie bycze przy tej. Ale trzeba było się cieszyć z tego skrawka piasku, bo w wielu miejscach plaży nie było w ogóle.

Za to woda w Oceanie była genialnie ciepła, a fale na tyle wysokie, że można było tam siedzieć przez 2 godziny, po pierwsze nie marznąc, po drugie nie mając poczucia nudy (no bo przecież my na biedaka, bez deski, bez materaca nawet) – trzeba było robić skuteczne uniki przed morskim bałwanami, skakać i rzucać się na fale, płynąć razem z nimi i dawać się unosić w leniwej lewitacji. A kiedy już jakaś fala przykryła trzeba było walczyć z solą w oczach i modlić się tylko o to, by razem z nią nie odpłynęły “Magdaleńskie” szkła kontaktowe, bo to równałoby się z dalszym spędzaniem wakacji w okularach i to nie tych przeciwsłonecznych (no fuckin way).

Moi drodzy- tak, Hawaje są motywacją, żeby spędzać w pracy 27 godzin na dobę i mam nadzieję, że każdemu z Was uda się tam kiedyś pojechać. ;)

My wiemy jedno, Hawaje zdecydowanie nie są przereklamowanym miejscem. Znajdziesz tu góry – na które możesz się wspinać, morze, przyjazny klimat, równie przyjaznych ludzi – nawet kierowca autobusu (jeśli nie każe Ci mówić do siebie “wujku”) jest bardziej miły niż wymaga jego etyka pracy. Mnóstwo nowych zwierząt, kolorowe ptaki i czasem spalona słońcem ziemia to krajobraz najczęstszy. My bytowaliśmy tylko na jednej z wysp (ponoć tej najbrzydszej) – ciarki przechodzą jak się pomyśli o tych pozostałych – piękniejszych. Nasza wyspa była piękna, tamte muszą być prze-piękne – zbadamy je jednak przy innej okazji, bo na Hawaje wrócimy na pewno.

ps. Elżbieto D. kartka z Waikiki dla Ciebie jest, na razie jeszcze niewysłana, ale spokojnie, wszystko w swoim czasie ;)

taaakie fajne drzewa tam mają

M. i jej opalenizna ‘na murzyna’ . a jak!

Mamo, odżywiam się wręcz znakomicie ;)

Leżaki snobuchów. ‘Nie ma to, jak zwykły, łazienkowy ręcznik\, odrzekł P. po czym ułożył swe ciało na twardym podłożu.

mały wypadek przy pracy

P. i jego opalenizna ‘na ciapaka’ :D Jak się opalać, to tylko tak.

fuck, płyną na nas

znajdź mnie w tłumie

skok foki

Honolulu, Diamond Head

2010-08-23T13:21:00.001+02:00

Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy podczas naszego pobytu na Hawajach tkwili w jednym miejscu, dlatego też pewnego upalnego dnia wybraliśmy się na pieszą wycieczkę na nieczynny wulkan Diamond Head. Trochę słabo oszacowaliśmy czekającą nas odległość, bo wybraliśmy się tam bez żadnego napoju, a jak się okazało nogi powiodły nas dłuższą [za to zdecydowanie bardzo interesującą] trasą.

Niezorganizowanie numer dwa spotkało nas przy wejściu na krater, kiedy to spragnieni wody zorientowaliśmy się, że mamy przy sobie dokładnie 3,5 $ i kartę płatniczą, przy czym podkreślić należy, że kart nie przyjmowali, a wstęp kosztował 1$/os., więc została nam dokładnie wyliczona kwota na jedną puszkę pepsi. Przeceniliśmy Stany Zjednoczone - jednak nie są takie zajebiste, skoro nie wszędzie można płacić kartą, no kto to widział!!! :D

Ponieważ przebyliśmy już naprawdę spory kawał, żeby na Diamond Head dotrzeć, postanowiliśmy pomimo braków w prowiancie wejść na samą górę. I choć po 5 minutach Magda skapitulowała i miała lekki kryzys, siedząc na ławce stwierdziła, że dalej nie idzie. Po chwili namysłu jej ukraińska zawziętość dała górę i dotarła na sam szczyt. Jedną z motywacji M. była myśl, że może oto na górze otrzyma dyplom, za to, że jako jedyny uczestnik trasy pokonała górę w japonkach. Nic z tego, ludzie popyrający z niemowlakami na klacie przebili ją pięciokrotnie, co nie znaczy, że satysfakcja z osiągnięcia celu była mniejsza ;)

Paweł pilnował swojej nowo nabytej czapki New Era, by mu czasem nie zwiała gdzieś ze szczytu i zaszczycił Was właśnie teraz tymi oto pięknymi zdjęciami. (Do moich ulubionych należy to z latarnią morską).

Podsumowując warto było wdrapać się [dla widoków], a jeszcze przyjemniej było schodzić z myślą, że wreszcie możemy zamienić swoje fundusze na zimny napój. Czy wiecie jak smakuje wtedy zimna pepsi (pomijając fakt, że ta w Stanach jest słodsza)? To uczucie jest bezcenne ;)

Wracając pragnęliśmy, by ktoś wziął nas na stopa, Paweł wystawiał twardo rękę, ja przybierałam pozę uśmiechniętej i uroczej dziewczynki, jednak nikt nas nie chciał, ani stary dziadek w odjechanym jeepie, ani rodzina w busie, ani nawet koleś z furgonetką, który mógłby nas przecież przewieźć na przyczepie, bo tak chcieliśmy…. no nic, okazało się, że auto-stop nie jest tu popularny.

To pisałam ja, Magda.

nie, to nie jest domek z couchsurfingu :)

Po drodze spotkaliśmy całą gromadę zwierząt z rodziny mangust (chyba :) )

Hawaje = raj dla surferów

Brazilian Cardinal

wejście do rezerwatu (niczem wjazd do wojskowej bazy)

“pot i krew, wszystkie liście spadły z drzew”

w tle plaża Waikiki oraz kawałek miasta

Aloha!

2010-08-23T01:07:00.001+02:00

Spokojnie, nie pomarliśmy, zastała nas mała przerwa w dostępie do Internetu, ale już jesteśmy on- line, yeaaah :D

Po 6- godzinnym locie znaleźliśmy się na Hawajach. Lądowanie na małej wyspie pośrodku Pacyfiku na pewno należy do jednych z mocniejszych przeżyć. Wiecie, że Hawaje liczą ponad sto wysp, a tylko 8 jest zamieszkanych? I właśnie na jednej z nich- O’ahu znaleźliśmy się my.

Honolulu, pomimo tego, że jest stolicą Hawajów, nie sprawia wrażenia metropolii. Owszem w samym centrum jest sporo wieżowców, ale całość na szczęście nie przytłacza, a już plaża na dobre pozwala zapomnieć, że spędzamy wakacje w mieście.

Pierwsze co nas zachwyciło po wyjściu z lotniska- to oczywiście pogoda. W LA trochę zmarzliśmy. Honolulu przywitało gorącem, ale nie nieznośnym, raczej przyjemnym. W dodatku cały czas podmuchiwał chłodny wiatr, który dawał uczucie ukojenia ;)

Co jeszcze? Rdzenni mieszkańcy chodzą w hawajskich koszulach [a jakże], w sklepach jest ich zatrzęsienie, ale chyba domyślacie się, dlaczego nie skusiliśmy się na ani jedną ?:>

LA Woman

2010-08-14T10:37:00.001+02:00

Korzystając z okazji, że mamy dosłownie kilkanaście minut do odlotu samolotu do Nowej Zelandii, dodajemy kolejną notkę. Potraktujcie ją jako fotorelację, bo na głębsze zwierzenia aktualnie brak nam czasu. Miłego oglądania ;)

Plaża w LA to chyba najfajniejszy punkt całego miasta. Nam bynajmniej ‘plażowanie się’ najbardziej przypadło do gustu. Odwiedziliśmy plażę w Santa Monica i Venice Beach. Obie nie różnią się od siebie jakoś specjalnie, oprócz tego, że przy Venice jest deptak z milionem straganów/ sklepów i ludzi. Poza tym pierwszy raz widzieliśmy, by plaża była tak szeroka! Do oceanu idzie się dobrą chwilę…

Musimy również nadmienić, że pogoda w Californi jest doprawdy dziwna. Pomimo, iż było całkiem ciepło, chłodny wiatr powodował, że na plaży musieliśmy siedzieć w bluzach, a o kąpaniu się nie było mowy ;)

jak wiadomo w US wszystko jest większe niż u nas…

Los Angeles, Hollywood

2010-08-10T21:22:00.001+02:00

No dobra, z czym kojarzy Wam się Hollywood?

Z przepychem i bogactwem, super samochodami i znanymi osobami na każdym kroku? Nic z tego…

Hollywood wygląda dokładnie tak samo, jak każde inne miejsce, dodajcie sobie tylko Aleję Gwiazd, trochę neonów, mnóstwo sklepów z pamiątkami i mnóstwo kiczowatych miejsc, typu sklepy z perukami, ogrom salonów tatuaży i tłumy turystów i wyjdzie najbardziej znane miejsce w LA.

Hollywood można spokojnie przejść w 3 godziny i wrócić z poczuciem, że coś się widziało, ale nic w rezultacie nie stanowiło rewelacji.

Dla planujących podróż do LA: Do Hollywood najszybciej dostać można się czerwoną linią metra. Podróż z Downtown trwa jakieś 20 minut, przystanek, na którym należy wysiąść: Hollywood Higland.

Kodak Theatre- to tu wręczają Oscary

Aleja Gwiazd

W tle widać osławiony napis Hollywood

Los Angeles

2010-08-08T18:54:00.003+02:00

Los Angeles to niesamowicie duże miasto, ma powierzchnię 1290, 6 km. Już przy lądowaniu, przez ponad 20 minut mamy okazję oglądać z góry to rozległe miasto.
W sumie chyba całkiem inaczej wyobrażaliśmy sobie LA. Zdecydowanie nie spodziewałam się (Magda), że mieszka tu tak dużo ludzi pochodzenia meksykańskiego. LA raczej kojarzyło mi się z afroamerykanami i rodowitymi amerykanami, tymczasem 46% mieszkańców to ludność latynoska. W końcu, jak dowiedzieliśmy się, zwiedzając miasto pierwszymi osadnikami byli tu właśnie Hiszpanie i mówi się, że to oni założyli LA.

Poza tym LA nie jest jakimś specjalnie turystycznym miastem, w naszym mniemaniu. Obecnie mieszkamy na Downtown, czyli w centrum miasta i wierzcie mi albo nie, nie ma tu nic ciekawego ;) Skuszeni nazwą na mapie 'fashion district', udaliśmy się tam, by zobaczyć stragany z ciuchami pokroju naszych bazarowych. Dziękuję.

Właściwie Los Angeles w ogóle nie wygląda tak fajnie jak na filmach. Jest tu dosyć brudno i jest mnóstwo bezdomnych, jak i ludzi chorych umysłowo- co kawałek przytrafiają sie jacyś crazy people :D

Co do poruszania się po mieście- przed przyjazdem wszyscy ostrzegali nas przed tym, że tu każdy ma samochód i że bez niego nie damy sobie rady. Oczywiście dajemy sobie radę i to całkiem dobrze. Metro nie jest tu jakoś szalenie rozwinięte, ale np. z Downtown do Hollywood dojeżdża się w 20 minut. Zdecydowanie częściej poruszamy się autobusami, których jest tu znacznie więcej. Taki np. wypad do Santa Monica trwa autosanem ok. 1 godzinę, ale to jeszcze nie powód, by wypożyczać auto. We wrocławskich korkach potrafimy jechać do domu dłużej ;)

Dzisiaj będą zdjęcia z Downtown.

meksykański bazar

Budynek Walt Disney

Angels flight raliway

Miasta partnerskie LA. Patrząc na odległość od Berlina, stwierdziliśmy, że jesteśmy naprawdę daleko od domu. A do Auckland mamy drugie tyle

Chinatown

Ogród japoński na dachu jednego z hoteli w dzielnicy Little Tokyo

Nasz host Ryan [spaliśmy u niego na couchsurfingu]

i ciekawostka- swoją chęć wysiadki na danym przystanku sygnalizuje się w autobusie pociągnięciem linki…

Couchsurfing

2010-08-06T19:54:00.002+02:00

Ponieważ nazwa ‘couchsurfing’ z pewnością będzie się jeszcze wiele razy przewijać w naszych relacjach, chyba warto napisać, co to w ogóle jest, bo z pewnością nie wszyscy wiedzą.

Couchsurfing to portal społecznościowy ludzi z całego świata, którzy za darmo udostępniają swoją kanapę, nie oczekując za to nic w zamian. Oczywiście mile widziane jest przywiezienie ze sobą jakiegoś drobiazgu ze swojego kraju, ale nie jest to konieczne. Jak również nie ma obowiązku zapraszania ludzi, u których śpimy do siebie.

My naszą przygodę z couchsurfingiem rozpoczęliśmy rok temu. Pierwszy raz spaliśmy u Doroty w Szczecinie, później były Włochy: Daniela w Bolonii, Francesca w Maranello i Vilma&Prada W Rimini. Przyznam, że zanim zaczęliśmy ‘surfować’ myśleliśmy, że jest to po prostu świetny sposób na zaoszczędzenie pieniędzy, ale już po pierwszym razie upewniliśmy się w swoich przekonaniach, że zdecydowanie chodzi tu o coś więcej. Couchsurfingu nie należy traktować jako darmowego hotelu, raczej jako sposób na poznanie nowych ludzi, rozwijanie swoich zainteresowań i poszerzanie horyzontów?

Spędzając czas na couchsurfingu jesteś w stanie poznać prawdziwą kulturę danego kraju. Przebywając z ludźmi, którzy na stałe w nim mieszkają poznajesz ich obyczaje i przyzwyczajenia, a ponadto możesz poznać naprawdę ciekawe i fascynujące osoby. Dodatkowo musisz posługiwać się językiem obcym (najczęściej angielskim), więc jest to wspaniały sposób na podszkolenie swoich umiejętności.

W Nowym Jorku 2 noce spaliśmy u Sunithy i Naveena, małżeństwa z Indii. Spędziliśmy z nimi naprawdę bardzo miło czas. Opowiadali nam o życiu w Indiach i o swoim teraźniejszym życiu… Sunitha pracuje w DKNY jako product manager i obdarowała nas drobnymi prezentami ze swojej firmy ;)

Dodatkowo mieszkali w naprawdę atrakcyjnym miejscu, na 34 street, ulicę od Macy’s, Madison Square i kilka ulic od Times Square.

od prawej na górze: Naveen i Sunitha

Budynek, w którym mieszkali S i N

po lewej ‘nasza’ kanapa

Chcieliście zobaczyć nasze bagaże

Klatka schodowa i główny hall wyglądały dosyć hmm… luksusowo

Jeśli chodzi o bezpieczeństwo spania na couchsurfingu- cóż jak we wszystkim istnieje jakieś ryzyko, że ktoś przed naszym przyjazdem się rozmyśli lub zmieni plany, okaże się nie tym, za kogo się podaje ,ale w końcu do odważnych świat należy, prawda ? Tak na serio, przy profilu każdego użytkownika jest miejsce na komentarze i tak jak na allegro, można wystawić komentarz pozytywny lub negatywny i to jest chyba dosyć miarodajna opinia, jeśli szukamy akurat noclegu.

My również oferujemy swoją kanapę, więc jeśli będziecie potrzebować noclegu we Wrocławiu, piszcie. Już pod koniec września przyjeżdża do nas Bzu ze swoim lubym.

Małe podsumowanie NOWY JORK

2010-08-06T08:36:00.005+02:00

Nowy Jork przywitał nas upalną pogodą. Ogrom lotniska JFK z początku onieśmielał, jednak już po paru chwilach odnaleźliśmy się bez problemu w nowym miejscu udając się od razu na Air Train, by dotrzeć na Jamaica Station. Ponieważ sieć metra w NY jest bardzo dobrze rozwinięta, podróż z lotniska do punktu docelowego, którym była górna część Manhattanu przebiegła sprawnie i szybko. Pierwsze 3 noce spędziliśmy w hostelu, by następnie przenieść się na środkową część Manhattanu do Sunithy i Naweena – naszych hostów.

Couchsurfing daje więcej niż „zwykłe” wycieczki z agencji turystycznych. Stajemy się wtedy częścią społeczności w której aktualnie się znajdujemy, dużym plusem jest też to, że możemy się dowiedzieć o bardzo wielu ciekawych rzeczach jeśli chodzi o dany kraj, stan, czy miasto. Każdy przewodnik turystyczny staje się przy takim ogromie informacji dość płytki. Tak na przykład dowiedzieliśmy się o parku High Line, czy o jednej z najlepszych lodziarni Brooklyn Ice Cream Factory, która znajduje się po drugiej stronie Brooklyn Bridge (faktycznie lody są tam wyśmienite).

Naszym codziennym wędrówkom towarzyszył zachwyt i zdziwienie. W tym mieście jest tak, że bez względu na to w którą stronę skręcisz, gdzie się udasz- zawsze czeka na Ciebie jakaś niespodzianka. W ten sposób nieświadomie trafiliśmy na jeden z najbardziej charakterystycznych budynków Flatiron Building, Muzeum sexu, czy Herald Square.
Do gustu przypadł nam Central Park, w którym codziennie odbywają się fantastyczne imprezy. Ponadto leżąc tam na trawie dosyć szybko zapomnieć można o hałasie i zgiełku dużego miasta. Central Park to odskocznia od rzeczywistości, odskocznia od miasta, które „nigdy nie śpi” – i jest to prawdą. Późnymi wieczorami w niektórych parkach wyświetlane są filmy, albo rozpoczynają się różnego rodzaju eventy. Times Square jest oblegany przez 24 godziny na dobę, a wytwarzane przez neony i ogromne billboardy światło sprawia, że panuje tam ciągły, niekończący się dzień.

W Nowym Jorku jest niemal wszystko. Złośliwie można powiedzieć, że to czego tam nie ma, albo nie istnieje, albo nie jest godne uwagi. Ponadto w mieście tym możesz naprawdę czuć się bezpiecznie. Prawie każdy Ci pomoże jeśli będziesz miał jakieś kłopoty, wskaże drogę, doradzi gdzie pójść jeśli szukasz czegoś konkretnego, powie jak zaoszczędzić czas jeśli chcesz się szybko dostać w wybrane przez siebie miejsce itd. To miasto robi dużo rzeczy za Ciebie i nawet o tym nie wiesz! Można twierdzić, że nie warto jest przebywać w Nowym Jorku, nie warto go traktować jako obiektu turystycznego – ale prawdą też jest, że jeśli masz możliwość udać się do tego miasta, to musisz z tej możliwości skorzystać. Nowego Jorku nie powinno się opisywać, to miasto trzeba poczuć i znaleźć w nim swoje miejsce, które każdy gdzieś tu ma.

Warto wiedzieć:

- w NY częściej używa się nazwy train niż metro, czy subway
- wskazane jest zostawianie w knajpach i restauracjach napiwków (w przeciwnym wypadku może zostać to źle odebrane)
- przeważnie zamki w drzwiach otwierają się w lewą stronę, czyli odwrotnie niż u nas
- jeśli chcesz znaleźć porządny sklep spożywczy na Manhattanie, musisz się bardzo, ale to bardzo postarać (najlepiej zrobić zakupy od razu kiedy się taki sklep zobaczy)
- nie musisz się martwić o dostęp do Internetu, ponieważ darmowe wi-fi jest niemal wszędzie
- nie zdziw się, jeśli w hostelu, lub w nowojorskim mieszkaniu nie ujrzysz czajnika - z reguły nie pije się tu herbaty, a jedynie kawę z ekspresu - wodę zagrzejesz w garnku :)
- wynajmując hostel zawsze pytaj, czy twój pokój nie jest akurat tym, który jest "wyjściem ewakuacyjnym" w razie pożaru czy innego niebezpieczeństwa. Takie pokoje pozbawione są zamka i każdy może do nich wejść.
- staraj się nie używać cały czas metra - lepiej przedzierać się przez przecznice i aleje pieszo, dużo dzięki temu można zyskać i zobaczyć o wiele więcej ciekawych rzeczy, a nie tylko szare ściany metra
- jak już raz kupisz kartę, która umożliwia korzystanie nowojorskiego metro nie musisz jej wyrzucać kiedy się wyczerpie. Możesz ją doładować za dowolną kwotę na każdej stacji za pomocą karty kredytowej
- nie korzystaj z autobusowych wycieczek po mieście. Więcej zobaczysz kiedy zaplanujesz sobie wszystko sam
- nie daj się naciągnąć na "tanie" bilety do kin i teatrów. Jeśli chcesz kupić naprawdę tanie bilety musisz udać się w specyficzne miejsca - wszystkie takie możesz znaleźć w google :)
- sprawdzaj co się dzieje w mieście na stronach internetowych, lub w lokalnych gazetach. Nie chcesz chyba przegapić darmowego koncertu, filmu, czy sztuki teatralnej
- zjedz coś w Applebee's
- korzystaj ile się da ze świeżych owoców
- pij wodę udostępnianą z dozowników w mieście, jest ona czysta i bezpieczna

JET LAG
- aby walczyć z Jet Lagiem nie pij kawy. Warto sięgnąć po wzmacniające herbaty, które w przeciwieństwie do kawy dostarczają organizmowi potrzebnych substancji nie zabierając przy tym magnezu. Warto sprawdzić ofertę herbat BIOACTIVE

Wybrane ceny produktów:

- cena biletu za przejazd z lotniska JFK do Jamaica Station 5$
- cena za przejazd metrem 2,25$
- uliczne budki z jedzeniem (przynajmniej raz TRZEBA w nich coś kupić): ceny wahają się pomiędzy 1,50$-6$.
Hot Dog: 1,5-2$
Hamburger: 3$
Bułki Bagel (różne rodzaje) - 1$
Pełne dania - 4-6$
- Woda mineralna Poland Spring - 3L 2,15$ (dla porównania 1L kosztuje od 1 do 2$)
- Porządny obiad w dobrej restauracji: od 14$
- Warto pójść do knajpki o nazwie Applebee's serwują tam naprawdę wyśmienite prawdziwie amerykańskie jedzenie. My skusiliśmy się na grillowane żeberka w sosie BBQ - cudo.

Śniadania:

Do godziny 10 serwuje je prawie każda kawiarnia. Czasem są promocje i możemy np dostać darmową kawę, czy sałatkę. Cena śniadania - ok. 3-4$

Co warto/nie warto zobaczyć:

Times Square
Herald Square
Brooklyn Bridge
Brooklyn Ice Cream Factory
Flatiron building
SOHO
NOHO
Port (możesz zobaczyć tu największe statki pasażerskie oraz gigantyczne statki transportowe)
Central Park
High Line Park
Chinatown
przynajmniej raz pojedź gdzieś żółtą taxówką
Przejdź się wzdłuż rzeki Hudson
Sklep B&H (jeden z najlepszych i największych sklepów z elektroniką na świecie. Świetne ceny, nieporównywalny klimat - to miejsce jest jak pełna elfów fabryka św. Mikołaja)
Macy's - najbardziej przereklamowane miejsce w NY. Jeśli lubisz tracić czas, możesz tam się udać NIE POLECAMY (ale wiemy, że i tak każdy tam pójdziesz ;] )

Nigdy nie wiesz kiedy Nowy Jork zachce Cię zaskoczyć. Magicy, muzycy, jogini, wróżki i wiele innych atrakcji czeka tuż za rogiem….

To zdjęcia ze sklepu dla dzieci. Wbudowana w 4 piętrowym sklepie karuzela, oraz postacie z komiksów w skali 1:1 pobudzają wyobraźnię.

Bułka z jajkiem i “sprasowaną” kiełbasą. Pychota! Sprawdź historię bułek Bagel

New York, Central Park

2010-08-04T21:25:00.002+02:00

Central Park, oaza zieleni w środku wielkiego miasta. Liczy 341 hektarów i jest miejscem, gdzie Amerykanie najczęściej przychodzą odpocząć. Jedzą tam posiłki, opalają się, biegają, czytają, jednym słowem robią wszystko.

Central Park przypadł nam bardzo do gustu. Był wspaniałą ucieczką od zatłoczonych ulic i wszechogarniającego upału i głośnych klimatyzatorów. Najbardziej podobało nam się to, że ludzie czuli się tam bardzo swobodnie, uprawiali nie tylko przeróżne sporty [bieganie, jazda na rowerze, na rolkach itp.], ale także rozwijali swoje zainteresowania: malowali, śpiewali… Bardzo brakuje tego typu luzu w Polsce. Nie wyobrażam sobie, by móc poleżeć spokojnie w jakimś polskim parku. Po pierwsze prawdopodobieństwo wdepnięcia w psią kupę jest miażdżąco wielkie. Publiczny występ w parku? Jeśli pragniesz zostać wygwizdany przez grupę dresów, proszę bardzo ;)

Zdecydowanie brakuje u nas tego typu miejsc.

[ Przy okazji pragnę napisać, że jesteście trochę do tyłu z naszą podróżą, bo aktualnie znajdujemy się już w LA, ale domyślacie się, że siedzenie na internecie to ostatnia rzecz na którą mamy czas i dlatego nasze posty nie pojawiają się zbyt często, ale jeśli chcecie być na bieżąco- nasz blip jest w miarę aktualny]

Dzisiaj wieczorem postaramy się napisać coś w rodzaju podsumowania pobytu w Nowym Jorku, napiszemy gdzie warto zjeść, jakie są aktualne ceny etc.

Fontanna przed Hotel Plaza…

New York, New York

2010-08-01T17:30:00.003+02:00

To miasto można kochać za jego nieprzewidywalność lub nienawidzić za ogarniające tłumy ludzi.
My zdecydowanie przychylamy się ku tym pierwszym emocjom.

Pierwszy raz odwiedziliśmy Nowy Jork, 3 lata temu, a krótki czas naszej wizyty sprawił, że koniecznie chcieliśmy tu wrócić. Tak więc lądując tu kilka dni temu wiedzieliśmy już czego możemy się spodziewać.

Na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć, że NY nie da się porównać do żadnego innego miasta [ jak trochę pozwiedzamy może zmienimy zdanie, ale nie sądzę]. Mówiąc/pisząc NY mamy na myśli jedynie Manhattan, bo innych dzielnic nie mamy czasu/ochoty zwiedzać. Na Manhattanie nie da rady się zgubić. Ulice i przecznice ponumerowane są w tak oczywisty sposób, że naprawdę nie ma się wątpliwości gdzie się aktualnie znajdujemy. Najbardziej podoba nam się to, że każda uliczka, przecznica ma w sobie coś ciekawego, nieważne w którą stronę skręcimy możemy całkiem niespodziewanie i nieświadomie trafić na coś ciekawego.

Np. wczoraj wędrowaliśmy sobie bez celu środkowym Manhattanem i nagle przed oczami stanął nam Flaitron Building, kawałek dalej natknęliśmy się na Museum of Sex .Przykłady można tak mnożyć w nieskończoność.

jak na razie jedyne wspólne zdjęcie ;)

Flaitron Building

na tę koszulkę chyba się skuszę [Magda]

Rock church

Madison Square Garden

Macy’s to zdecydowanie przereklamowany sklep

Ciąg dalszy nastąpi…

Jak w Nowym Jorku zjeść za 0$ ?

2010-08-01T16:31:00.003+02:00

Nie bez powodu o Nowym Jorku, mówi się, że to miasto nigdy nie śpi. Tak wiele tu się dzieje, że nawet nie jesteśmy w stanie wszystkiego ogarnąć. W określone dni np. aktualnie w wakacje prowadzona jest akcja 'budzimy miasto' i w godzinach 7-9 rano na specjalnie przygotowanej scenie, ZA DARMO występują gwiazdy, takie jak np. Moby, czy Lady Gaga. Wczoraj występowało Black Eyed Peas, o czym nie wiedzieliśmy i niestety na koncert nie dotarliśmy.
Za to całkiem przypadkiem trafiliśmy w Central Parku na Korea Day- festiwal kultury koreańskiej. Odbywały się tam liczne występy oraz degustacja koreańskich specjałów. I tak, mieliśmy okazję spróbować nowych, ciekawych potraw, oczywiście nie płacąc za nie. Miłe zaskoczenie- porcje były naprawdę spore, a jedzenia tyle, że starczyło dla każdego.

Próbowaliśmy więc:

Topokki- wykonane z ciasta ryżowego, niegdyś jadane były jedynie przez rodziny królewskie. Podane z sosem chili, zdecydowanie przypadły nam do gustu.

"You like chilli? So you love kimchi".

Kimchi- to danie zdecydowanie NIE WYGLĄDAŁO, ale było pyszne

Japchae

Bulgogi Taco

Po dania trzeba było stać w dłuuuugich kolejkach, ale było warto.

Wniosek nasuwa się tylko jeden. Warto wcześniej wiedzieć, co będzie działo się w mieście, ponieważ można trafić na ciekawe promocje i wydarzenia.

Nowy Jork, dzień 1

2010-07-30T14:03:00.002+02:00

Pomimo wszelkich starań, by przystosować się do nowej strefy czasowej, wstałam o godzinie 5 i za cholerę nie mogłam już usnąć. Naczytałam się wczoraj w samolocie, jak uniknąć jet- lagu, ale jak widać, nie do końca mi się to udało. Tak więc korzystając z faktu, że jest jeszcze wcześnie i wszyscy śpią, napiszę jak minęła nam podróż.

Lecieliśmy z Warszawy liniami LOT, lot międzykontynentalny trwał ponad 9 godzin. Co można robić w tym czasie w samolocie? A no można imitować spanie, bo leżenie w połamanej pozycji raczej słodkim snom nie służy, można oglądać głupie filmy, które wyświetlają i udawać, że się rozumie język angielski [ja], można przeczytać wszystkie zabrane ze sobą gazety [jeśli wertowanie czasopisma typu glamour można nazwać w ogóle czytaniem]. Wbrew pozorom lot nie dłużył się jakoś strasznie.

Po wylądowaniu udaliśmy się do odprawy wizowej. Każdy, kto choć raz był w Stanach i jest imigrantem wie, że musi udać się do takowej odprawy. Otóż to, co dostajemy i za co płacimy w Ambasadzie US w Krakowie lub Warszawie jest jedynie promesą wizową. Prawdziwą wizę otrzymujemy [lub nie] dopiero na lotnisku. Kolejki bywają nieziemskie, a procedury strasznie rygorystyczne. Oprócz tego, że skanują dłonie i nagrywają na kamerę, po lotnisku chodzą policjanci z psami Beagle i sprawdzają bagaże.

Ponieważ lotnisko JKF znajduje się na Quennsie, musieliśmy przedostać się na Manhattan. Pomimo wielkości lotniska, którego 1 terminal ma powierzchnię całego Okęcia, udało nam się to dosyć szybko. Najpierw kolejką pojechaliśmy na Jamaica Station, a stamtąd już metrem udaliśmy się na Manhattan. Całość kosztowała 7,5$/os.

Kilka zdjęć z podróży:

obiad w samolocie

monitor wskazujący aktualną lokalizację

lecieliśmy nad Grenlandią

Do usłyszenia!

1 dzień do wyjazdu. Warszawa

2010-07-29T00:37:00.022+02:00

Dziś rezydujemy w Warszawie. Dzięki uprzejmości i wrodzonej dobroci Pulpi oraz Melci,
które to znam jeszcze z czasów, kiedy żwawo działałyśmy na jednym z pierwszych portali społecznościowych [sunsilk.pl], bez zbędnego tułania się po hostelach, a i w genialnym towarzystwie zostaliśmy przygarnięci na nocleg w stolicy. MELA, PULPI - DZIĘKUJEMY.

Uwielbiamy poznawać ciekawych ludzi, a dzisiejsze wysmienite towarzystwo utwierdzilo nas w przekonaniu, że to będzie niezwykla podróż.

Ruszamy bogatsi o nowe, szalenie interesujące i inspirujące opowiesci, zwariowane historie i z mocniej wydrążonymi zmarszczkami mimicznymi od usmiechu.

I proszę mi nie wmawiać, że internetowe znajomosci nie istnieją... bo istnieją i mają się bardzo dobrze.

Toteż opici alkoholem wszelakiej masci, bo wg Melci, w samolocie i tak nie mamy nic do roboty, oprócz snu, idziemy w końcu spac. Za 7h pobudka.

A puentą tego wieczoru niech będzie tekst Joasi ' wolę być jebnięta, niż nudna'
i slusznie.
amen

ułamek z kolekcji gitar Tomasza, ukochanego Meli

Ciri [tak, tak, Mela jest fanką Sapkowskiego]

Pulpi

kot, który nazywa się po prostu Mały Kot, bo jest mały

deadline

2010-07-27T13:04:00.002+02:00

Dajemy z siebie w tej chwili 120%. „Dopinamy” większość zaplanowanych przystanków, noclegów etc. Można pochwalić mbank – w 3 dni wyrobili mi nową kartę mastercard (ta która nie zjada pieniędzy za przewalutowanie) – brawo! W ostatniej także chwili stwierdziliśmy, że wypożyczymy Campervana w Nowej Zelandii. Potrzebne było więc międzynarodowe prawo jazdy. Wniosek złożyłem w czwartek i dzisiaj już prawo jazdy jest do odebrania.

W tym momencie chcę podziękować wszystkim sponsorom wyprawy dzięki którym udało się w tak krótkim czasie zorganizować dość spore przedsięwzięcie. I to nie koniec, bowiem czekamy jeszcze na herbacianą przesyłkę :].

Pozdrawiam Paweł.

we are famous

2010-07-12T21:45:00.005+02:00

Jesteśmy sławni ;) Piszą o nas na portalu Peron4
poświęcili nam nawet główny artykuł
no to już, siadacie i czytacie, co tam mądrego powiedzieliśmy

Szczepienia

2010-07-06T19:59:00.022+02:00

Dziś nastąpiła mega irytacja spowodowana niekompetencją osób pracujących w różnych placówkach medycznych .Pół godziny dzwoniłam do jednej i tej samej przychodni i za każdym razem odbierała coraz lepsza panna. To, że po 4 razie powtarzania tych samych nazw szczepionek znałam już wszystkie na pamięć, wiedziałam jakie są polskie odpowiedniki i kombinacje. Utwierdziło mnie to tylko w przekonaniu, że osoby, które pracują w takiej placówce powinny wiedzieć to lepiej ode mnie, jednak tak nie było. Po moim dosyć prostym przecież pytaniu następowało walenie w klawiaturę, w celu znalezienia informacji, które ja już znałam, później łączenie do kolejnych osób, które nigdy nie następowało i w ostateczności nie załatwiłam nic.

Przy okazji zrobię czarny PR i napiszę, ze odradzam sieć medyczną Lux Med. No chyba, że lubicie przypływ emocji i adrenaliny...

Ale przejdźmy do rzeczy.
Wybierając się za granicę oprócz planowania miejsc, które chcemy odwiedzić, warto zadbać także o zdrowie. W internecie na stronie ministerstwa i innych portalach poświęconych zdrowiu i podróżom znajdziecie aktualnie informacje o ewentualnych zagrożeniach.

Obecnie obowiązkową szczepionką jest ta przeciwko żółtej febrze - dotyczy to osób jadących do Afryki. Reszta szczepionek jest jedynie zalecana i decyzja o ich wykonaniu spoczywa w rękach podróżujących.

Jako, że my jedziemy do krajów zdecydowanie rozwiniętych i cywilizowanych pewnie bardziej, niż nasz własny kraj - żadne szczepionki nie są od nas wymagane. Zaleca się jednak szczepienia przeciwko WZW A i WZW B, durowi brzusznemu, polio, tężcowi, błonnicy, z których te 3 ostatnie wypadają, bo byliśmy [wy pewnie też] szczepieni na nie obowiązkowo do 18 roku życia i powinny jeszcze działać.

Wybierając szczepionkę typu WZW A trzeba liczyć się ze sporymi kosztami [DROGO!!!!], biorąc pod uwagę fakt, że podaje się 3 dawki kwota robi się naprawdę spora. Co więcej warto zapoznać się z ofertą różnych przychodni, bo ceny bywają naprawdę różne. Największym paradoksem jest szczepionka Twinrix, która jest polaczeniem szczepionek na WZW A i WZW B i kosztuje mniej niż sama szczepionka na WZW A. Wszystko byloby fajnie, można rzec dwie pieczenie na jednym ruszcie, ale jak się dzisiaj okazało, jeśli wcześniej byliście szczepieni na WZW B, tak jak my, uprzednio trzeba zrobić badanie krwi, które wskaże czy w krwi obecne są jeszcze przeciwciała tej szczepionki- jeśli takowe są nie można szczepić się jeszcze raz.

Oprócz tego, jeśli macie mało czasu 3 dawki szczepionki można przyjąć w przyspieszonym trybie: 1, 7, 21 dzień, a nie standardowo: 0,1,6 miesiąc...

Długi post, ale może komuś się przyda. Ja bynajmniej operuję nazwami szczepionek sprawniej, niż niektóre pracownice przychodni.

Aha i ważne- wybierając szczepienia warto zapoznać się z rzeczywistym ryzykiem zarażenia daną chorobą. Jeśli ryzyko jest podobne, jak w naszym kraju- odpowiedzcie sobie na pytanie, czy warto faszerować się rzeczami de facto osłabiającymi nasz organizm...

Oficjalna trasa

2010-06-30T00:52:00.002+02:00

Wreszcie możemy napisać jak mniej więcej przebiegać będzie trasa. Oczywiście na razie podamy tylko “miejsca docelowe”, gdyż każdą inną podróż w głąb danego kraju będziemy planować na bieżąco i najpewniej dopiero na miejscu – nie można przecież wszystkiego mieć poukładanego, życie wtedy jest nudne :).

Plan wyprawy zmieniał się jakieś 10 razy, raz na przeszkodzie stawało niespełnianie regulaminu, raz duża ilość przesiadek, innym razem wracaliśmy się – a jak wspominaliśmy w poprzedniej notce wracać się nie można. Ten plan już jest ostateczny!

Startujemy 29 lipca z Warszawy i lecimy prosto do Nowego Jorku. Następne przystanki to Los Angeles, Honolulu, Auckland (Nowa Zelandia), Melbourne, Singapur i Tokio.

Jak widać z wyprawy wypadła Alaska, strata ogromna…..Łatwiej jednak jest wybrać się w tamte strony innym razem, także łez przelanych z powodu utraty możliwości zwiedzenia alaski nie przelało się dużo.

Być może skorzystamy także z niedrogich biletów jakie oferują linię Air Asia i zrobimy coś w rodzaju wycieczki w wycieczce – to na razie plany, nad którymi “głośno” myślimy.

--------

update:
odnośnie jednego z komentarzy. Wykorzystaliśmy wszystkie loty, nie podaliśmy w notce międzylądowań dlatego rachunek się nie zgadza.

Bilety RTW

2010-06-20T19:46:00.019+02:00

Czyli krótko o biletach RTW [ Round the world]

Będziemy podróżować w ramach Star Alliance , w skrócie jest to sojusz 27 linii lotniczych, dzięki którym można podróżować po całym świecie. Oprócz Star Alliance dosyć popularne są jeszcze dwa alianse : OneWorld i Skyteam, jak zdążylismy się dowiedzieć Star Alliance jest 'największy, najlepszy i najdroższy', więc chyba powinnismy się cieszyć, że nasza podróż będzie organizowana właśnie tam...

Zamawianie biletów RTW nie jest znowuż sprawą prostą i oczywistą, otóż istnieje kilka zasad:

1. Musisz poruszać się w jednym kierunku [na wschód, lub na zachód], więc lecąc z Polski automatycznie jesteś skazany na lot w zachodnim kierunku. Wszelkie próby połączenia POLSKA- AZJA skazane są na przesiadkę w którymś z zachodnich europejskich miast [prawdopodobnie Frankfurt]- co z kolei, wg zasad RTW oznacza 'cofanie się'- patrząc na mapę właśnie tak jest...

Swoją drogą poruszanie się na zachód, pozwala naszemu organizmowi szybciej przystosować się do zmian...

2. Wycieczkę kończysz w kraju, w którym ją zacząłeś, nie tyczy się to miasta, więc pod tym względem można lawirować. Czyli, jeśli tak jak my zaczynasz wycieczkę w Polsce, do tejże Polski musisz także wrócić. Wiąże się to z wyższymi kosztami biletów, niż gdybyśmy lecieli np. z Londynu- ale już o to na szczęście nie musimy się martwić

3. Cena biletu uzależniona jest od miejsca skąd startujesz, liczby mil i ilości stopovers - czyli przystanków/przesiadek dłuższych, niż 24h. Wiadomo, im droższa opcja biletu, tym większa liczba stopovers. My mamy 10 międzylądowań.

4. Podróz musi trwać min.10 dni i max. 12 msc.

5. Przy planowaniu trasy, z góry podać trzeba daty kolejnych wylotów

i to by było na tyle...

Cały problem polega na podjęciu decyzji- co właściwie chcemy zobaczyć...
Podczas tak krótkiej podrózy i ograniczonych funduszy wszystkiego zobaczyc się nie da, to logiczne,
ale wyobraźcie sobie sytuację, ze siadacie przed mapą świata i mozecie wybrać kilka miejsc... jedynym ograniczeniem jest ich połączenie lotnicze z innymi miastami i zamknięcie się w 10 lotach razem z przesiadkami ...

Gdzie byście polecieli?

Przed takim dylematem stanęliśmy my- ludzie, którzy w te wakacje planowali jechać na Ukrainę, a którym świat padł do stóp...

Z przygotowań. Australijska wiza

2010-06-08T12:18:00.002+02:00

Załatwianie wizy do Australii to chyba jedna z najprzyjemniejszych czynności. Do wypełnienia formularza potrzebujemy komputera oraz dostępu do internetu. Kiedy już odpowiemy na wszystkie zadane w formularzu pytania, wiza zostaje przesłana dalej w celu dalszego rozpatrzenia.

Czas oczekiwania na decyzję może wynieść nawet dwa tygodnie. W naszym przypadku jedną wizę dostaliśmy po 50 minutach, a drugą po 6 godzinach.

Czas trwania wizy turystycznej wynosi rok czasu!

patronaty medialne

2010-06-03T16:27:00.003+02:00

Często słyszymy od znajomych, że przytrafiła nam się 'przygoda życia'
jednakże mając 23 lata, wolimy wierzyć,
że każda chwila jest stworzona dla jednego tylko człowieka
i, że jest ona dopiero przed nami !

Po prawej stronie paska menu możecie zobaczyć naszych patronów medialnych,
których liczba w tym momencie wynosi 3
sponsorów natomiast 0

Dzisiaj do naszych patronatów dołączył portal Peron 4

Dziękujemy!

...

2010-05-25T01:01:00.002+02:00

otóż to

podróżowanie z pełnym portfelem

sypianie w 5* hotelach i stołowanie się w najlepszych restauracjach

może i jest fajne

ale nie dane nam się o tym przekonać

wolimy trzymaać się wersji,

że wielbimy hotele miliongwiazdkowe-

pod gołym niebem...

od czegoś trzeba zacząć.

2010-05-21T15:16:00.007+02:00

Wszystko zaczęło się od filmiku, który przygotowaliśmy na konkurs. "Wszystko" - czyli wygrana biletów lotniczych dookoła świata w konkursie "Velvet najdłuższy".
Ten blog będzie naszym podróżniczym dziennikiem. Pokażemy wam nasze przygotowania, podróż, ciekawe/nieciekawe miejsca....wszystko to, co będzie godne uwagi.

Wraz z blogiem powstał także blip na który serdecznie zapraszamy http://www.trip27.blip.pl/

Aktualnie jesteśmy w trakcie tworzenia trasy, szukania sponsorów i planowania, planowania, planowania......musi się udać !!

A oto "winowajca" całego zamieszania :)